អត្ថរបស់វេទសព្ទ

សម្លឹងឈាន ទើបកើតឡើងដល់មនុស្សដើមកប្ប ដោយប្រការដូច្នេះ ។ ឥឡូវនេះ ជនណាសម្លឹងមន្ត ហេតុនោះ ទើបជននោះ ឈ្មោះថា អជ្ឈាយក ពួកព្រាហ្មណ៍ទាំងឡាយ ធ្វើនូវការសរសើរ ពោលដោយសេចក្តីនេះថា រាយមន្ត ។ បុគ្គលណាចាំនូវមន្ត ហេតុនោះ បុគ្គលនោះ ឈ្មោះថា មន្តធរ ។ បទថា តិណ្ណំ វេទានំ បានដល់ គម្ពីរវេទ ៣ គឺឥរុវេទ យជុវេទ និង សាមវេទ ។ វេទ សព្ទនេះ ប្រើក្នុងអត្ថថា ញាណ សោមនស្ស និងគន្ថៈ ។ ពិតហើយ វេទ សព្ទនេះ ប្រើក្នុងអត្ថថា ញាណ ដូចក្នុងប្រយោគជាដើម ថា យំ ព្រាហ្មណំ វេទគុំ អភិជញ្ញា អកិញ្ចនំ កាមភវេ អសត្តំ អ្នកស្គាល់ច្បាស់នូវព្រាហ្មណ៍ណា ដល់នូវវេទ មិនមានកិលេសគ្រឿងកង្វល់ មិនជាប់ជំពាក់ក្នុងកាមភព ដូច្នេះ ។ ប្រើក្នុអត្ថថា សោមនស្ស ដូចក្នុងប្រយោគជាដើមថា យេ វេទជាតា ចរន្តិ លោកេ ជនទាំងឡាយណា រពឫកឃើញនូវយញ្ញត្រាច់ទៅក្នុងលោក ដូច្នេះ ។ ប្រើក្នុអត្ថថា គន្ថៈ ដូចក្នុងប្រយោគជាដើមថា តិណ្ណំ វេទនំ បរគូ សនិឃណ្ឌុកេដុភានំ ជាអ្នកដល់នូវត្រើយនៃត្រៃវេទ ព្រមទាំងគប្បីនិឃណ្ឌុ គម្ពីរកេតុភៈ ដូច្នេះ ។ ក្នុងទីនេះ ប្រើក្នុងអត្ថ គន្ថៈ ។ បទថា បរគូ មាន វិគ្គហៈថា ឈ្មោះថា បរគូ ព្រោះដល់ត្រើយនៃវេទដោយ ត្រឹមតែធ្វើឲ្យ រត់មាត់ ។ បទថា លក្ខណេ បានដល់ ក្នុងលក្ខណស្រាស្ត មានលក្ខណស្ត្រី លក្ខណបុរស និងមហាបុរិសលក្ខណៈជាដើម ។ បទថា ឥតិហាសេ បានដល់ ក្នុងគម្ពីរពិសេស ពោល គឺបុរាណគតិដែលប្រកបដោយពាក្យ ដូច្នេះថា ឥតិហ អាស ឥតិហ អាស បានឮមកដូច្នេះ បានឮមកដូច្នេះ ។ បទថា សធម្មេ បានដល់ ក្នុងធម៌របស់ខ្លួន ឬក្នុងអាចារ្យរបស់ខ្លួន របស់ ព្រាហ្មណ៍ ។ បទថា បរមឹ គតោ បានដល់ ដល់នូវត្រើយ អធិប្បាយថា បានជាអាចារ្យទិសាបាម