មហាសុទស្សនចរិយាទី ៤

កាលតថាគតជាក្សត្រចក្រពត្តិ ឈ្មោះមហាសុទស្សនៈ មានពលច្រើន នៅក្នុងនគរកុសាវតី ។ ក្នុងនគរនោះ តថាគត បានឲ្យគេឃោសនាក្នុងមួយថ្ងៃ ៣ ដង ក្នុងទីនោះៗ ថា អ្នកណា ប្រាថ្នាចង់បានអ្វី ចូរឲ្យនូវទ្រព្យអ្វីដល់អ្នកណា ។ អ្នកណាឃ្លាន អ្នកណាស្រេក អ្នកណា ( ប្រាថ្នា ) នូវកម្រងផ្កា អ្នកណា ( ប្រាថ្នា ) នូវគ្រឿងលាប អ្នកណាអាក្រាត នឹងស្លៀកដណ្តប់នូវសំពត់ទាំងឡាយ ដែលជ្រលក់ដោយពណ៌ផ្សេងៗ អ្នកណាយកឆត្រ ( ដើម្បី បាំង ) ក្នុងផ្លូវ អ្នកណាយកស្បែកជើងដ៏ទន់ល្អ ( ដើម្បីពាក់ក្នុង ផ្លូវ ) ។ តថាគតឲ្យគេឃោសនាក្នុងវេលាព្រឹក ( ថ្ងៃត្រង់ ) ល្ងាច ក្នុងទីនោះៗ ដូចបានពោលហើយ ក្នុងខាងលើ ទាននោះ តថាគត មិនមែនចាត់ចែងតែក្នុងទី ១០ កន្លែង មិនមែនចាត់ចែងតែក្នុងទី មួយរយកន្លែងទេ ។ ទ្រព្យដែលតថាគតចាត់ចែងចំពោះស្មូម ក្នុង ទីច្រើនរយកន្លែង សម្រាប់ពួកវណិព្វកៈ ដែលមកក្នុងវេលាថ្ងៃ ឬមកក្នុងវេលាយប់ ។ ពួកស្មូម លុះតែបានភោគៈគួរតាមសេចក្តី ប្រាថ្នា ពេញក្នុងដៃហើយ ទើបបានដើរចេញទៅ តថាគតបានឲ្យ មហាទានបែបនេះ ដរាបដល់អស់ជីវិត ។ តថាគតមិនឲ្យទ្រព្យ ដែលមិនជាទីគាប់ចិត្តទេ ម្យ៉ាងទៀត តថាគតមិនមែនជាអ្នកមិន សន្សំទ្រព្យទុកទេ ដូចបុរសកើតរោគក្តៅក្រហាយ ចង់ជារោគ ញ៉ាំងពេទ្យឲ្យស្កប់ស្កល់ដោយទ្រព្យ រមែងរួចចាករោគ យ៉ាងណាមិញ តថាគតកាលដឹងច្បាស់ថា ( ការឲ្យទាន ជាឧបាយ ) ដើម្បី បំពេញអធ្យាស្រ័យរបស់សត្វ ដោយមិនមានសេសសល់ តថាគត ឲ្យទានចំពោះស្មូម ដើម្បីបំពេញចិត្តស្មូម ដែលខ្វះកន្លះ តថាគត ជាអ្នកមិនមានអាល័យ មិនមានសេចក្តីបុនប៉ង ( ចំពោះផលនៃ ទាននោះទេ តថាគតឲ្យទាន ) ដើម្បីបានត្រាស់ដឹង នូវសម្ពោធិញ្ញាណយ៉ាងនេះឯង ។