អដ្ឋកថាភឹសចរិយា

ភឹសចរិយា គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងភឹសចរិយាទី ៤ ដូចតទៅនេះ បទថា យទា ហោមិ កាសីនំ បុរវរុត្តមេ អធិប្បាយថា តថាគតចម្រើនធំធាត់ ក្នុងក្រុងពារាណសី ដែលជានគរដ៏ប្រសើររបស់ដែន ដែលបានឈ្មោះថា កាសី ។ បទថា ភគិនី ច ភាតរោ សត្ត និព្វត្តា សោត្ថិយេ កុលេ សេចក្តីថា ពួកយើងទាំងអស់ ៨ នាក់ គឺបងប្រុស ប្អូនប្រុស ៧ នាក់ គឺ ៦ នាក់ មានឧបកញ្ចនៈជាដើម និងតថាគត ជាមួយនឹងប្អូនស្រីពៅ ឈ្មោះ កញ្ចនទេវី ។ ក្នុងកាលនោះ កើតក្នុងត្រកូលព្រាហ្មណមហាសាល ជា ព្រាហ្មណ៍ជាន់ខ្ពស់ ព្រោះមិនត្រេកអរក្នុងការ អញ្ជើញដោយមន្ត ។ បានឮថា ក្នុងកាលនោះ ព្រះពោធិសត្វកើតជាបុត្រព្រាហ្មណមហាសាល មានសម្បត្តិ ៨០ កោដិ ក្នុងក្រុងពារាណសី ញាតិទាំងឡាយដាក់ឈ្មោះថា កញ្ចនកុមារ កាលកញ្ចនកុមារដើរបាន មានបុត្រដទៃកើតឡើងទៀត ញាតិ ទាំងឡាយដាក់ឈ្មោះថា ឧបកញ្ចនកុមារ ។ តាំងអំពីនោះមក ជនទាំងឡាយ នាំគ្នាហៅព្រះមហាសត្វថា មហាកញ្ចនកុមារ ។ ដោយលំដាប់យ៉ាងនេះ មាន កូនប្រុស ៧ នាក់ ។ ចំណែកប្អូនពៅជាធីតាតែម្នាក់ ឈ្មោះកញ្ចនទេវី ។ ព្រះមហាសត្វកាលចម្រើនវ័យ បានទៅកាន់នគរតក្កសិលា រៀនសិប្បៈសព្វ យ៉ាង សម្រេចហើយក៏ត្រឡប់ ។ លំដាប់នោះ មាតាបិតា បំណងនឹងចងមហាសត្វឲ្យនៅគ្រប់គ្រងផ្ទះ ទើបពោលថា ពុក និងម៉ែ នឹងនាំទារិកាអំពីត្រកូលដែលមានជាតិស្មើនឹងខ្លួន មកឲ្យកូន ព្រះមហាសត្វពោលថា លោកពុក អ្នកម្តាយ កូនមិនត្រូវការ គ្រប់គ្រងផ្ទះ ព្រោះលោកសន្និវាសទាំងអស់ មានភ័យចំពោះមុខសម្រាប់កូន ដូចត្រូវភ្លើងឆេះ ត្រូវឃុំឃាំងដូចគុក ប្រាកដជារបស់គួរខ្ពើម ដូចទីចាក់ សំរាម ចិត្តរបស់កូនមិនមានតម្រេកក្នុងកាមទាំងឡាយ ពុក និងម៉ែ នៅ មានកូនដទៃទៀត សូមឲ្យកូនទាំងនោះគ