អដ្ឋកថាសុវណ្ណសាមចរិយា

សុវណ្ណសាមចរិយា គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងសុវណ្ណសាមចរិយាទី ១៣ ដូចតទៅ នេះ បទថា សាមោ យទា វនេ អាសឹ សេចក្តីថា ក្នុងកាលតថាគតជាតាបសកុមារឈ្មោះសាមៈ នៅក្នុងព្រៃធំក្បែរឆ្នេរស្ទឹងឈ្មោះមិគសម្មតា ក្នុងហិមវន្តប្បទេស ។ បទថា សក្កេន អភិនិម្មិតោ សេចក្តីថា ដែលសក្កៈទ្រង់ឲ្យកើត គឺឲ្យមកកើត ព្រោះកើតមកដោយការសម្រេច នៃការណែនាំរបស់សក្កទេវរាជ ។ ក្នុងសុវណ្ណសាមចរិយានោះ មានរឿងជាលំដាប់ដូចតទៅនេះថា ក្នុង អតីត មានស្រុកព្រានមួយក្បែរមាត់ស្ទឹង មិនឆ្ងាយអំពីក្រុងពារាណសី ក្នុង ស្រុកនោះ មានបុត្ររបស់ព្រានដែលជាប្រធាននៃព្រាន ឈ្មោះទុកូលៈ ។ មិនឆ្ងាយអំពីស្ទឹងនោះ ក៏មានស្រុកព្រានមួយទៀត ក្នុងស្រុកព្រាននោះ មាន កូនស្រីរបស់ព្រានដែលជាប្រធាននៃព្រាន ឈ្មោះបារិកា ជនទាំងពីរនោះ ជា សត្វបរិសុទ្ធ មកអំពីព្រហ្មលោក កាលជនទាំងពីរចម្រើនវ័យ ទាំងដែលមិន ប្រាថ្នានោះឯង មាតាបិតាក៏រៀបចំផ្សំផ្គុំឲ្យទាល់តែបាន ។ ជនទាំងពីរ មិនបាន ឈានចុះកាន់សមុទ្រ គឺកិលេស គឺមិនរួមបវេណី នៅរួមគ្នា ដូចពួកព្រហ្ម ដូច្នោះ មិនធ្វើកម្មណាមួយរបស់ព្រានផងដែរ ។ កាលនោះ មាតាបិតាពោលនឹងទុកូលថា កូនជាទីស្រឡាញ់ កូនមិន ធ្វើកម្មរបស់ព្រាន កូនមិនប្រាថ្នាគ្រប់គ្រងផ្ទះ តើកូនធ្វើអ្វី ទុកូលពោលថា កាលពុកមែអនុញ្ញាត កូននឹងបួស មាតាបិតាពោលថា បើដូច្នោះ ចូរកូនបួស ចុះ ។ ជនទាំងពីរ ក៏ចូលកាន់ហិមវន្តប្បទេស ទៅដល់ទីដែលស្ទឹងមិគសម្មតា ហូរចុះអំពីហិមវន្តប្បទេសប្រសព្វគ្នានឹងស្ទឹងគង្គា ឆ្លងស្ទឹងគង្គា បែរ មុខទៅកាន់ស្ទឹងមិគសម្មតា ។ ក្នុងកាលនោះ ភពរបស់សក្កៈសម្តែងអាការ ក្តៅ សក្កទេវរាជទ្រង់ជ្រាបហេតុនោះ ទើបមានទេវបញ្ជាឲ្យវិស្សកម្មទេវបុ