អធិប្បាយពួក ៥ មានផស្សៈជាដើម

ធម្មុទ្ទេសវារ អធិប្បាយ ពួក ៥ មានផស្សៈជាដើម ពាក្យថា តស្មឹ សមយេ នេះ ជាពាក្យបដិនិទ្ទេស ( គឺការត្រឡប់មក អធិប្បាយម្តងទៀត ) ដោយកំណត់សម័យ ដែលទ្រង់លើកឡើងសម្តែង ដោយមិនពិតប្រាកដ ព្រោះហេតុនោះ បណ្ឌិតគប្បីជ្រាបសេចក្តីនៃពាក្យថា តស្មឹ សមយេ នោះថា កាមាវចរកុសលចិត្ត កើតឡើងក្នុងសម័យណា ផស្សៈ ។ បេ ។ អវិក្ខេបៈ ក៏កើតឡើងក្នុងសម័យនោះឯង ។ ក្នុងពាក្យនោះ គប្បីជ្រាបថា ចិត្តរមែងកើតដោយប្រការណា ក្នុងធម៌ ទាំងឡាយ មានផស្សៈជាដើម ផស្សៈរមែងកើតដោយប្រការនោះ ។ សេចក្តី នេះដូចម្តេច គប្បីធ្វើការប្រកបពាក្យអធិប្បាយ ដោយអំណាចនៃពាក្យតាម តែនឹងបាន ដោយន័យជាដើមថា រមែងជាកាមាវចរ ជាកុសល ជាធម៌កើតឡើង ជាធម៌សហគតៈដោយសោមនស្ស ។ ព្រោះថា ពាក្យថា ជាធម៌ សហគតៈដោយសោមនស្ស រមែងមិនបានក្នុងវេទនា និងពាក្យថាជាធម៌ សហគតៈដោយញាណ រមែងមិនបានក្នុងបញ្ញ្រិន្ទិយ ព្រោះហេតុនោះ ទើប ពោលថា ដោយអំណាចនៃពាក្យតាមតែនឹងបាន ។ ពាក្យដែលពោលមកនេះ ជាមតិរបស់អាចារ្យទាំងឡាយ ដែលផុតចាកអដ្ឋកថា ពាក្យដែលពោលនេះ មិនគួរឃើញជាសារៈ ។ សួរថា ព្រោះហេតុអ្វី ក្នុងពាក្យថា ផស្សោ ហោតិ ជាដើមនេះ ទើប ព្រះមានព្រះភាគត្រាស់ផស្សៈមុន ។ ឆ្លើយថា ព្រោះជាការប្រជុំរួមគ្នានៃ ចិត្តជាគ្រាដំបូង ។ ពិតហើយ ផស្សៈជាធម៌ញ៉ាំងចិត្តឲ្យធ្លាក់ទៅមុន ក្នុង អារម្មណ៍ ពាល់ត្រូវអារម្មណ៍កើតឡើង ព្រោះហេតុនោះ ទើបត្រាស់ផស្សៈ មុន ចិត្តពាល់ត្រូវអារម្មណ៍ដោយផស្សៈ សោយអារម្មណ៍ដោយវេទនា ចាំ អារម្មណ៍បានដោយសញ្ញា រមែងគិតដោយចេតនា ដោយហេតុនោះ ទើប ព្រះមានព្រះភាគត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ បុគ្គលដែលអារម្មណ៍ ( ផស្សៈ ) ពាល់ត្រូវហើយ រមែងដឹងច្បាស់ ដែលអារម្មណ៍ពា