អធិប្បាយ គប្បីឃើញដោយឧបាយ ២ យ៉ាង

អធិប្បាយគប្បីឃើញដោយឧបមា ២ យ៉ាង ពាក្យថា គប្បីឃើញដោយឧបមា ២ យ៉ាងនេះ បណ្ឌិតគប្បីជ្រាបន័យ វិនិច្ឆ័យក្នុងខន្ធ ៥ នេះ ដោយគប្បីឃើញដោយឧបមា ២ យ៉ាង យ៉ាងនេះ គឺដោយសង្ខេប និងដោយពិស្តារ ។ កាលពោលដោយសង្ខេប ឧបាទានក្ខន្ធ ៥ បណ្ឌិតគប្បីឃើញដោយ ភាពជាសត្រូវដែលងាដាវ តាមន័យដែលត្រាស់នៅក្នុងអាសីវីសូបមសូត្រ ដោយជាភារៈ ដោយអំណាចភារសូត្រ ដោយភាពជាអ្នកទំពាស៊ី ដោយ អំណាចខជ្ជនីយបរិយាយសូត្រ និងដោយភាពជារបស់មិនទៀង ជាទុក្ខ ជា អនត្តា ជាសង្ខតៈ ជាអ្នកសម្លាប់ដោយអំណាចយមកសូត្រ ។ ឯដោយ ពិស្តារ ក្នុងឧបាទានក្ខន្ធ ៥ នេះ គប្បីឃើញរូប ដូចដុំពពុះទឹក គប្បីឃើញ វេទនា ដូចក្រពេញទឹក គប្បីឃើញសញ្ញា ដូចថ្ងៃបណ្តើរកូន គប្បីឃើញ សង្ខារទាំងឡាយ ដូចដើមចេក គប្បីឃើញវិញ្ញាណ ដូចកល សមដូចព្រះ តម្រាស់ ( ក្នុងសំយុត្តនិកាយ ខន្ធវារវគ្គ ) ថា ព្រះពុទ្ធមានផៅពង្ស ដូចជាព្រះអាទិត្យសម្តែងហើយថា រូប ដូចជាដុំនៃពពុះទឹក វេទនាដូចជាក្រពេញទឹក សញ្ញាដូចជា ព្រេញថ្ងៃ សង្ខារដូចជាដើមចេក វិញ្ញាណដូចជាកិច្ចកល ដូច្នេះ ។ ក្នុងព្រះបាលីនោះ គប្បីជ្រាបឧបាទានក្ខន្ធ ៥ មានរូបជាដើមដូចគ្នានឹង ដុំពពុះទឹកជាដើមយ៉ាងនេះ ។ ដុំពពុះទឹកជារបស់មិនមានសារៈយ៉ាងណា រូប ក៏យ៉ាងនោះ មិនមានសារៈ ព្រោះវៀរចាកនិច្ចសារៈ ថាវរសារៈ អត្តាសារៈ ដោយពិត ។ ម្យ៉ាងទៀត ដុំនៃពពុះទឹកនោះ បុគ្គលណាម្នាក់ មិនអាចកាន់ យកដោយគិតថា អញនឹងធ្វើបាត្រ ឬភាជនៈ ដោយដុំនៃពពុះទឹកនេះ ទោះបី កាន់យកបាន ក៏មិនសម្រេចប្រយោជន៍នោះ រមែងបែកទៅយ៉ាងណា រូបក៏ យ៉ាងនោះ បុគ្គលមិនអាចកាន់យកថា រូបនេះជារបស់ទៀង ស្ថិតស្ថេរ ឬ ថា រូបនេះជាអញ ជារបស់អញ ទោះបីកាន់យក រូបក៏មិនតាំងនៅយ៉ាងនោះ