សឡាយតននិទ្ទេស

គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងនិទ្ទេសនៃនាមរូប ជាបច្ច័យនៃ សឡាយតនៈ ដូចតទៅ នាម គឺខន្ធ ៣ រូប បានដល់ រូបដែលពោលថា ភូត និងវត្ថុ ជាដើម នាមរូបនោះ លោកធ្វើឯកសេសន័យថា ជាបច្ច័យដល់ សឡាយតនៈ ដូច្នោះឯង ។ ពិតហើយ ក្នុងនាមរូបដែលជាបច្ច័យដល់សឡាយតនៈនោះ ខន្ធ ៣ មានវេទនាខន្ធជាដើម ឈ្មោះថា នាម ចំណែករូបដែលទាក់ទងដោយសន្តតិ របស់ខ្លួន គប្បីជ្រាបថា លោកហៅដោយនិយមថា ភូត និងវត្ថុយ៉ាងនេះ គឺភូតរូប ៤ វត្ថុរូប ៦ និងជីវិត្រិន្ទិយនាមរូបនោះ លោកធ្វើឯកសេសន័យ យ៉ាងនេះថា នាមផង រូបផង នាមរូបផង ឈ្មោះថា នាមរូប ។ នាមរូបនោះ គប្បីជ្រាបថា ជាបច្ច័យដល់សឡាយតនៈ ដែលលោកធ្វើជាឯកសេសន័យ យ៉ាងនោះឯងថា អាយតនៈទី ៦ ផង អាយតនៈ ៦ ផង ឈ្មោះថា សឡាយតនៈ ដូច្នេះ ព្រោះហេតុអ្វី ព្រោះក្នុងអរូបភព នាមតែម្យ៉ាងជាបច្ច័យ នាមនោះក៏ជាបច្ច័យដល់អាយតនៈទី ៦ បុណ្ណោះ មិនជាបច្ច័យដល់ អាយតនៈដទៃ ព្រោះក្នុងអព្យាកតវារៈ ព្រះមានព្រះភាគត្រាស់ថា នាមប្បច្ចយា ឆដ្ឋាយតនំ អាយតនៈទី ៦ កើតមាន ព្រោះនាមជាបច្ច័យ ដូច្នេះ នាមដែលទ្រង់សង្គ្រោះក្នុងទីនេះ គប្បីជ្រាបថា ទ្រង់ចែកក្នុង អព្យាកតវារៈនោះឯង ។ ក្នុងសេចក្តីនោះ បើមានបុគ្គលសួរថា សេចក្តីនេះ គប្បីជ្រាបបានដូច ម្តេចថា នាមរូបជាបច្ច័យដល់សឡាយតនៈនោះ ឆ្លើយថា ជ្រាបបាន ព្រោះ កាលនាមរូបមាន សឡាយតនៈក៏មាន ។ ពិតហើយ កាលនាម និងរូបនោះ មាន អាយតនៈនោះ ក៏រមែងមាន មិនមែនដោយប្រការដទៃ ។ ភាពដែល សឡាយតនៈនោះមាន ព្រោះនាមរូបមាននោះ នឹងជាក់ច្បាស់ក្នុងន័យរបស់ បច្ច័យនោះឯង ព្រោះហេតុនោះ នាមរូបណាជា បច្ច័យដល់អាយតនៈណា និងជាបច្ច័យដោយ ប្រការណាក្នុងបដិសន្ធិកាល ឬក្នុងបវត្តិកាល បណ្ឌិតគប្បីជ្រាប នាមរូបនោ