រឿងព្រះបាទទីបរាជ

វិបត្តិហាមឃាត់ មិនឲ្យផលក៏មានជាដើម បណ្ឌិតគប្បីប្រកបសេចក្តីយ៉ាង នេះ ។ បុគ្គលពួកខ្លះក្នុងលោកនេះ ធ្វើកុសលកម្មច្រើន កុសលកម្មនោះគប្បីឲ្យ ផលដល់បុគ្គល ដែលតាំងនៅក្នុងគតិសម្បត្តិ តែបើបុគ្គលនោះ ទៅកើតក្នុង គតិវិបត្តិ គឺក្នុងនរក ឬក្នុងអសុរកាយដោយបាបកម្មឯណានីមួយ ក្នុងឋានៈ បែបនេះ កុសលរមែងមិនអាចឲ្យផល អកុសលបុណ្ណោះ ឲ្យផល ដោយ ចំណែកមួយ ។ ព្រះតថាគតទ្រង់ជ្រាបថា កុសលកម្មទាំងនោះនៃបុគ្គលនោះ ដែលគតិវិបត្តិហាមឃាត់ ទើបមិនឲ្យផល ដូច្នេះ ដោយប្រការដូច្នេះ ។ បុគ្គលដទៃទៀត បានធ្វើកុសលកម្មជាច្រើន កុសលកម្មនោះ គប្បីឲ្យ ផលដល់បុគ្គលដែលតាំងនៅក្នុងឧបធិសម្បត្តិ តែបើបុគ្គលនោះ តាំងនៅក្នុង ឧបធិវិបត្តិដោយបាបកម្មឯណានីមួយ ជាអ្នកមានពណ៌សម្បុរអាក្រក់ ដូចគ្នា នឹងបិសាច ។ សូម្បីបុគ្គលនោះកើតក្នុងរាជត្រកូលដោយអំណឹះឥតអំពីបិតា ទៅ រមែងមិនបានរាជសម្បត្តិ ព្រោះថា ប្រយោជន៍អ្វី ដោយរាជសម្បត្តិ សម្រាប់បុគ្គលមិនមានសិរីនេះ ។ សូម្បីកើតក្នុងផ្ទះរបស់សេនាបតីជាដើមក៏ មិនបានតំណែងសេនាបតី ឬក៏តំណែងសេដ្ឋីជាដើម ។ ដើម្បីការជាក់ច្បាស់ នៃអត្ថនេះ គប្បីជ្រាបរឿងព្រះបាទទីបរាជដូចតទៅនេះ រឿងព្រះបទទីបរាជ បានឮថា ព្រះរាជា កាលព្រះរាជបុត្តប្រសូតហើយ ទ្រង់ជ្រះថ្លាក្នុងព្រះ ទេវី ទើបទ្រង់ប្រទានពរ ព្រះទេវីក៏ទទួលពរទុក ។ ក្នុងកាលព្រះរាជកុមារ មានព្រះជន្ម ៧ ឆ្នាំ បានឲ្យរាជបុរសនាំមាន់មកជល់គ្នាត្រង់លានព្រះរាជវាំង មាន់មួយហើរទៅហើយ ទម្លាយព្រះនេត្រទាំងពីររបស់ព្រះរាជកុមារ ។ ព្រះ ទេវីជាព្រះមាតាព្រះតម្រិះថា អញនឹងទូលសូមរាជសម្បត្តិ ក្នុងកាលព្រះរាជឱរសមានព្រះជន្មបាន ១៥ ឬ ១៦ ឆ្នាំ ទើបយាងទៅគាល់ព្រះរា