អដ្ឋកថាវិប្បយុត្តេនសង្គហិតាសង្គហិតបទ

វិប្បយុត្តេនសង្គហិតាសង្គហិតបទ [ ៤៥២-៥១៥ ] ឥឡូវនេះ ដើម្បីចែកធម៌ដែលសង្គ្រោះចូលគ្នាបាន ធម៌ ដែលសង្គ្រោះចូលគ្នាមិនបាន ជាមួយធម៌ដែលប្រកបចូលគ្នាមិនបាន ទើប ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ផ្តើមពាក្យថា រូបក្ខន្ធេន ជាដើម ។ ក្នុងនិទ្ទេសនោះ ការប្រកបចូលគ្នាមិនបាននៃបទទាំងឡាយណា មិនបានលើកឡើងមក បទ ទាំងឡាយនោះ ព្រះមានព្រះភាគទ្រង់មិនបានកាន់យកក្នុងវារៈនេះ ។ សួរថា បទទាំងនោះ ជាបទអ្វី ឆ្លើយថា ជាបទធម្មាយតនៈជាដើម ព្រោះថា ការប្រកប ចូលគ្នាមិនបាននៃធម្មាយតនៈជាមួយធម៌ណាមួយ ក្នុងខន្ធជាដើម មិន បានលើកមក ( ក្នុងទីនេះ ) ។ ក្នុងធម្មធាតុជាដើម ក៏មានន័យនេះឯង ។ បណ្ឌិតគប្បីជ្រាបឧទ្ទានទាំងនោះដូចតទៅ ធម្មាយតនៈ ធម្មធាតុ ជីវិត្រិន្ទិយ នាមរូប សឡាយតនៈ ធម៌ទាំង ៣ មានជាតិជាដើម ( ជាតិ ជរា មរណៈ ) ក្នុង តិកៈទី ២០ មួយបទ ( អជ្ឈត្តពហិទ្ធបទ ) បទចុងក្រោយ របស់តិកៈ ១ បទ ( អនិទស្សនអប្បដិឃបទ ) ក្នុងចូឡន្តរទុកៈ ៧ ក្នុងគោច្ឆកៈ ១០ ក្នុងមហន្តរទុកៈ ១៤ បន្ទាប់ពី នោះទៀត ៦ ( បិដ្ឋិទុកៈ ៦ ) បទទាំងអស់នេះ លោក សម្តែងដោយសង្ខេប រួមជា ៤៧ បទ រមែងប្រកបមិនបាន ដូច្នេះ ។ គាថាចុងក្រោយ មានបទថា ធម្មាយតនំ ធម្មធាតុ ជាដើម ព្រះមាន ព្រះភាគ ត្រាស់ដើម្បីសម្តែងអត្ថនេះឯង តែវៀរបទទាំងនេះហើយ បទ ដ៏សេសទាំងអស់ រមែងបាន គឺសង្គ្រោះចូលគ្នាបាន ។ ការចែកដោយ ភាពជាខន្ធជាដើម ក្នុងបទទាំងនោះ បណ្ឌិតគប្បីជ្រាបដោយទំនងន័យ ដែល ពោលហើយនោះឯង ។ អដ្ឋកថាវិប្បយុត្តេនសង្គហិតាសង្គហិតបទ ចប់