អដ្ឋកថាសំសន្ទនព្រហ្មចរិយៈ

សំសន្ទនព្រហ្មចរិយៈ ឥឡូវនេះ ពាក្យសួរប្រៀបធៀបនៃពាក្យទាំងឡាយថា អនាគាមី ជាដើមទៀត ជាពាក្យរបស់សកវាទី ដើម្បីសម្តែងអត្ថនេះថា បើ ការធ្វើឲ្យជាក់ច្បាស់នូវផលមានក្នុងទីដទៃ ដោយមគ្គដែលធ្លាប់អប់រំហើយក្នុង ទីដទៃសោត ព្រោះហេតុនោះ ការធ្វើឲ្យជាក់ច្បាស់នូវផលដោយមគ្គ ដែល ធ្លាប់អប់រំហើយក្នុងទីដទៃ ក៏គប្បីមានដល់ព្រះសោតាបន្នជាដើមដូច្នេះ ។ ក្នុង បញ្ញានោះ ពាក្យឆ្លើយទទួលការដែលព្រះអនាគាមី ធ្វើឲ្យជាក់ច្បាស់នូវ ផល តែបដិសេធការដែលព្រះអរិយៈដ៏សេស ធ្វើឲ្យជាក់ច្បាស់នូវផល ជា ពាក្យរបស់បរវាទី ។ លទ្ធិរបស់លោកថា ព្រះអនាគាមី វៀរការចម្រើនមគ្គ រមែងធ្វើឲ្យជាក់ច្បាស់នូវអរហត្តផលបាន ដោយអំណាចនៃការចូលដល់ ( សុទ្ធាវាស ) នោះឯង ព្រោះពាក្យថា ព្រះអនាគាមី ដែលចម្រើនមគ្គហើយ ក្នុងលោកនេះ ឈ្មោះថា ជាអ្នកលះលោកនេះទៅហើយ ទើបសម្រេច ព្រះ អនាគាមីនោះ ចម្រើនអនាគាមិមគ្គ ក្នុងលោកនេះហើយ ជាឱបបាតិកៈ បរិនិព្វានក្នុងសុទ្ធាវាសនោះ ចំណែកព្រះសោតាបន្ន និងព្រះសកទាគាមី ចម្រើន មគ្គឲ្យកើតក្នុងទីនោះហើយ ជាបុគ្គលឈ្មោះថា មានការចូលដល់ក្នុងទីនោះ ទៀត ការមកក្នុងសុទ្ធាវាសនេះ របស់ព្រះអរិយៈទាំងនោះ មិនមានឡើយ ដោយប្រការដូច្នេះ ហេតុនោះ បរវាទី កាលត្រូវសួរដល់ការដែលព្រះអនាគាមី ធ្វើឲ្យជាក់ច្បាស់នូវអរហត្តផល ក៏ឆ្លើយទទួល តែបដិសេធការធ្វើឲ្យជាក់ច្បាស់ របស់ព្រះអរិយៈទាំងឡាយក្រៅអំពីនេះ ។ ក្នុងបញ្ញាថា អនាគាមី បុគ្គលលោ តត្ថ ភាវិតេន មគ្គេន បរវាទី ឆ្លើយបដិសេធ ព្រោះលទ្ធិថា ការចម្រើនមគ្គរបស់ព្រះអនាគាមី ក្នុង ទេវលោកមិនមាន ។