អដ្ឋកថាអសេក្ខញ្ញាណកថា

ឥឡូវនេះ នឹងពណ៌នាអំពីព្រះអសេក្ខៈដូចតទៅក្នុង រឿងនោះ ជនទាំងឡាយណា មានលទ្ធិ ដូចលទ្ធិរបស់និកាយ ឧត្តរាបថកៈទាំងឡាយថា ព្រោះព្រះសេក្ខៈទាំងឡាយ មានព្រះអានន្ទត្ថេរ ជាដើម រមែងដឹងនូវអសេក្ខបុគ្គលទាំងឡាយ ដោយន័យជាដើមថា ព្រះមាន ព្រះភាគ ជាបុគ្គលមានព្រះគុណដ៏ធំក្រៃលែង ព្រោះហេតុនោះ ព្រះ សេក្ខៈ រមែងមានពាណរបស់ព្រះអសេក្ខៈបាន ពាក្យសួររបស់សកវាទី សំដៅដល់ជនទាំងនោះ ។ ពាក្យឆ្លើយទទួល ជាពាក្យរបស់បរវាទី ។ បទថា ជានាតិ បស្សតិ នេះ សកវាទីពោលដោយអំណាចនៃការដឹងធម៌ដែល ខ្លួនឯងសម្រេចហើយ ។ បទថា គោត្រភុនោ ជាដើម សកវាទីពោលដើម្បីសម្តែង ការមិនមាននៃញាណខាងលើរបស់ព្រះអរិយបុគ្គល ដែលតាំងនៅក្នុងភូមិធម៌ ខាងក្រោម ។ បទថា ននុ អាយស្មា អានន្ទោ ។ បេ ។ ជានាតិ អធិប្បាយ ថា បរវាទីរមែងកាន់យកថា ញាណនោះ ជាអសេក្ខញ្ញាណ ព្រោះការ ប្រព្រឹត្តទៅនៃញាណថា ព្រោះប្រព្រឹត្តទៅក្នុងព្រះមានព្រះភាគ ដែលជាព្រះ អសេក្ខៈ តែមិនកាន់យកញាណនោះ ជាអសេក្ខៈ ព្រោះហេតុនោះ លទ្ធិ សូម្បីបរវាទីតម្កល់ទុកហើយយ៉ាងនេះ ក៏មិនជាការតម្កល់ទុកនោះឯង ។