អដ្ឋកថាបច្ចុប្បន្ថញ្ញាណកថា

ឥឡូវនេះ នឹងពណ៌នាញាណក្នុងបច្ចុប្បន្នដូចតទៅក្នុង រឿងនោះ ជនទាំងឡាយណា មានលទ្ធិ ដូចលទ្ធិរបស់និកាយ អន្ធកៈទាំងឡាយថា ញាណក្នុងបច្ចុប្បន្នទាំងពួង មានដោយមិនប្លែកគ្នា ព្រោះអាស្រ័យព្រះបាលីថា កាលឃើញសង្ខារទាំងពួង ដោយភាពជារបស់ មិនទៀង ញាណនោះ រមែងឈ្មោះថា ជាញាណដែលបុគ្គលនោះ ឃើញ ហើយ ដោយភាពជារបស់មិនទៀង ដូច្នេះ សកវាទីសំដៅដល់ជនទាំងនោះ ទើបសួរថា បច្ចុប្បន្នេ ជាដើម ។ ពាក្យឆ្លើយទទួល ជាពាក្យរបស់បរវាទី ។ លំដាប់នោះ ទើបសកវាទីសួរថា តេន ដើម្បីចោទសួរបរវាទីនោះថា បើ ញាណក្នុងបច្ចុប្បន្នមាន ដោយមិនប្លែកគ្នាហើយសោត គប្បីមានញាណ នោះ សូម្បីក្នុងបច្ចុប្បន្នក្ខណៈ កាលបើដូច្នេះ ញាណទាំងពីរ ក៏មិនមែន ញាណដែលដូចគ្នា បុគ្គលគប្បីដឹងញាណនោះបាន ដោយញាណនោះឯង ។ ក្នុងបញ្ញាទាំងនោះ បញ្ញាទី ១ បរវាទីបដិសេធថា មិនអាចដឹងញាណនោះ ដោយញាណនោះបាន ។ ក្នុងបញ្ញាទី ២ បរវាទីឆ្លើយទទួល សំដៅយកការ បន្ត ។ បញ្ញានោះ មានអធិប្បាយថា កាលបុគ្គលឃើញនូវការបែកធ្លាយ ទៅនៃសង្ខារទាំងឡាយដោយលំដាប់ បុគ្គលនោះ ឈ្មោះថា រមែងឃើញ ភង្គានុបស្សនាញាណបាន ដោយភង្គានុបស្សនាញាណនោះឯង ។ ក្នុងបទ ទាំងឡាយ មានបទថា តេន ញាណេន តំ ញាណំ ជានាតិ ជាដើម ក៏មានន័យនេះ ។ ពាក្យទាំងឡាយដែលសកវាទីពោលថា តេន ផស្សេន តំ ផស្សំ ជាដើម ក៏ដើម្បីហាមឱកាស ដែលមានលេសន័យរបស់បរវាទីនោះ ។ ដើម្បីឲ្យលទ្ធិតាំងទុក បរវាទីនោះពោលពាក្យណាថា ននុ សព្វសង្ខារេ ជាដើម ពាក្យឆ្លើយទទួលក្នុងពាក្យនោះ ជាពាក្យរបស់សកវាទី ដោយបំណងថា ញាណនោះ ឈ្មោះថា ឃើញហើយដោយន័យ តែមិន ឃើញដោយអារម្មណ៍ ។ ព្រោះហេតុនោះ លទ្ធិដែលបរវាទីតាំងទុកហើយ យ៉ាងនេះ ក៏មិនឈ្មោះថា តាំងទុកបានឡើយ ដូច្នេះ