អដ្ឋកថានិយាមកថា

ឥឡូវនេះ នឹងពណ៌នាអំពីនិយាមដូចតទៅក្នុង បញ្ញានោះ លោកហៅអរិយមគ្គថា និយាម ព្រោះព្រះបាលី ( ក្នុង បុគ្គលប្បញ្ញត្តិ ) ថា ជាអ្នកគួរឈានចុះកាន់សម្មត្តនិយាមក្នុងធម៌ជាកុសល ទាំងឡាយ ដូច្នេះជាដើម ។ ជនទាំងឡាយណា មានលទ្ធិ ដូចលទ្ធិរបស់ និកាយអន្ធកៈទាំងឡាយថា ព្រោះកាលនិយាមនោះកើតឡើង និងរលត់ទៅ ហើយ បុគ្គលនោះ ឈ្មោះថា ជាបុគ្គលមិនទៀងក៏មិនមែន ព្រោះហេតុនោះ ទើបនិយាមនោះ ឈ្មោះថា ជាអសង្ខតៈ ដោយអត្ថថា ជារបស់ទៀង ដូច្នេះ ។ ពាក្យសួររបស់សកវាទី សំដៅដល់ជនទាំងនោះ ។ ពាក្យឆ្លើយ ទទួល ជាពាក្យរបស់បរវាទី ។ បន្ទាប់អំពីនោះ សកវាទី កាលសម្តែងថា បើនិយាមនោះជាអសង្ខតៈសោត និយាមនោះ ក៏គប្បីយ៉ាងនេះ ទើបពោល ពាក្យថា និព្វានំ ជាដើម ។ ពាក្យសួរដើម្បីប្រៀបធៀបោ មានអត្ថងាយ យល់ហើយ ។ បទថា អត្ថិ កចិ ជាដើម សកវាទីពោលដើម្បីសម្តែង ភាពជាសង្ខតៈនៃនិយាម ។ ក្នុងបញ្ញាថា មគ្គោ អសង្ខតោ បរវាទីឆ្លើយបដិសេធ ព្រោះមគ្គនោះមានការកើត និងការរលត់ ។ ក្នុងបញ្ញាថា និយាមោ សង្ខតោ បរវាទីសំដៅយកនិយាមក្នុងមគ្គដែលរលត់ទៅហើយ ក៏ជារបស់មាន ទើប ឆ្លើយបដិសេធ ។ ក្នុងបទទាំងឡាយ មានបទថា សោតាបត្តិនិយាមោ ជាដើម បណ្ឌិតគប្បីជ្រាបអត្ថដោយអនុលោម និងដោយបដិលោម ដោយ ន័យនេះឯង ។ បរវាទី ត្រូវសកវាទីសួរថា បញ្ច អសង្ខតានិ កាលមិន ឃើញទីមករបស់អសង្ខតៈ ៥ យ៉ាង ទើបឆ្លើយបដិសេធ ។ ត្រូវសួរលើក ទី ២ ក៏ឆ្លើយទទួល ព្រោះពាក្យថា និយាម នៃសម្មត្តនិយាម ៤ យ៉ាង និង ព្រោះភាពជាអសង្ខតៈរបស់ព្រះនិព្វាន ១ ។ បញ្ញាពោលអំពីមិច្ឆត្តនិយាម សកវាទីពោលហើយ ដើម្បីសម្តែងការមិនត្រឹមត្រូវនៃភាពជាអសង្ខតៈ ដោយ ហេតុត្រឹមតែពាក្យថា និយាម ដោយប្រការដូច្នេះឯង ។