អដ្ឋកថាជរាមរណំវិបាកោតិកថា

ឥឡូវនេះ នឹងពណ៌នាអំពីជរា និងមរណៈជាវិបាកដូចតទៅក្នុង រឿងនោះ ជនទាំងឡាយណា មានលទ្ធិ ដូចលទ្ធិរបស់និកាយ អន្ធកៈទាំងឡាយថា ក្នុងពាក្យថា កម្មដែលញ៉ាំងសត្វឲ្យប្រព្រឹត្តទៅព្រម ដើម្បីភាពជាបុគ្គលមានពណ៌សម្បុរអាក្រក់ និងឲ្យមានអាយុតិចនោះមាន ភាពជាអ្នកមានសម្បុរអាក្រក់ ឈ្មោះថា ជរា ភាពជាអ្នកមានអាយុតិច ឈ្មោះថា មរណៈ កម្មដែលញ៉ាំងសត្វឲ្យប្រព្រឹត្តទៅព្រម ដើម្បីភាពជាអ្នក មានពណ៌សម្បុរអាក្រក់ និងឲ្យមានអាយុតិចមាន ព្រោះហេតុនោះ ទើប ជរាមរណៈជាវិបាក ដូច្នេះ ពាក្យសួររបស់សកវាទី សំដៅដល់ជនទាំងនោះ ។ ពាក្យឆ្លើយទទួល ជាពាក្យរបស់បរវាទី ។ ក្នុងបញ្ញាបដិលោម បទថា អនារម្មណំ អធិប្បាយថា ជរាមរណៈនៃរូបធម៌ទាំងឡាយ មិនមានអារម្មណ៍ឡើយ ឯជរាមរណៈនៃអរូបទាំងឡាយ ឈ្មោះថា មិនមានអារម្មណ៍ ព្រោះការមិនមានលក្ខណៈនៃសម្បយោគ ។ ក្នុងបញ្ញាថា អកុសលានំ ធម្មានំ ជរាមរណំ អកុសលានំ ធម្មានំ វិបកោ បរវាទីឆ្លើយទទួលតាមលទ្ធិថា ឈ្មោះថា ជរានិ ងមរណៈ គប្បីជាវិបាកដែលមិនគួរប្រាថ្នា ។ ដោយហេតុនោះឯង រមែង ឆ្លើយបដិសេធ នូវភាពដែលជរាមរណៈនៃកុសលធម៌ ជាកុសលវិបាក និង រមែងឆ្លើយទទួលនូវភាពដែលជរានិ ងមរណៈនៃកុសលធម៌នោះ ជា អកុសលវិបាកនោះឯងខាងមុខ ។ ម្យ៉ាងទៀត សកវាទីរួមបញ្ញាឲ្យតែមួយ ដោយអំណាចនៃ ពាក្យសួរថា កុសលានញ្ច អកុសលានញ្ច តែជរាមរណៈនៃកុសលធម៌ និងអកុសលធម៌នោះ រមែងមិនមានក្នុងខណៈតែមួយ ។ ការសម្តែងដោយ ពាក្យដែលបុគ្គលគប្បីពោលថា ជរាមរណៈនៃអព្យាកត ដែលមិនមានវិបាក ទាំងឡាយ ជាវិបាក ដូច្នេះ រមែងមិនមាន ព្រោះហេតុនោះ ទើប សកវាទី មិនបានធ្វើពាក្យសួរដោយអំណាចអព្យាកត ។