អដ្ឋកថានយថាចិត្តស្សវាចាតិកថា

ឥឡូវនេះ នឹងពណ៌នាអំពីបុគ្គលមិនមានការគិតណាមួយ ក៏មានវាចាបានដូចតទៅក្នុង រឿងនោះ ជនទាំងឡាយណា មានលទ្ធិ ដូចលទ្ធិរបស់និកាយ បុព្វសេលិយៈទាំងឡាយថា ព្រោះបុគ្គលខ្លះ គិតថា អញនឹងពោលយ៉ាង នេះ តែរមែងពោលដទៃ ហេតុនោះ វាចារបស់បុគ្គលមិនមានការគិតយ៉ាងណា ទើបឈ្មោះថា មិនសមគួរដល់ចិត្ត មិនអនុលោមទៅតាមចិត្ត វៀរចិត្ត ហើយ វាចារមែងប្រព្រឹត្តទៅបាន ដូច្នេះ ពាក្យសួររបស់សកវាទី សំដៅ ដល់ជនទាំងនោះ ។ ពាក្យឆ្លើយទទួល ជាពាក្យរបស់បរវាទី ។ គ្រានោះ សកវាទីក៏ពោលពាក្យថា អផស្សកស្ស ជាដីម ដើម្បីចោទសួរបរវាទីនោះ ថា បើចិត្តដែលជាហេតុឲ្យវាចាកើតឡើង មិនគប្បីមានសោត ធម៌ទាំងឡាយ មានផស្សៈជាដើម ក៏មិនគប្បីមានក្នុងខណៈនោះ ដូច្នេះ ។ ក្នុងបទទាំងឡាយ មានបទថា ន ភណិតុកាមោ ជាដើម អធិប្បាយថា ព្រោះបុគ្គលគិតថា អញនឹងពោលពាក្យណាមួយ សូម្បីពោល នូវពាក្យណាមួយដទៃទៀត បុគ្គលនោះ រមែងឈ្មោះថា ជាអ្នកប្រាថ្នានឹង ពោលនោះឯង ហេតុនោះ ទើបបរវាទីឆ្លើយបដិសេធថា ន ហេវំ ។ ក្នុងបទទាំងឡាយ មានបទថា ននុ អត្ថិ កោចិ អញ្ញំ ភណិស្សាមិ ជាដើម អធិប្បាយថា បុគ្គលណា ប្រាថ្នានឹងពោលថា ចីវរំ ( ចីវរ ) តែបែរជាពោលថា ចិរំ ( សម្បកឈើ ) ។ ក្នុងទីនេះ ចិត្តដែល ប្រាថ្នាដើម្បីពោលម្យ៉ាង ចិត្តដែលពោលក៏ម្យ៉ាងទៀត ព្រោះហេតុនោះ ទើប ឈ្មោះថា មិនប្រព្រឹត្តទៅតាមចិត្ត ព្រោះមិនដូចចិត្តដែលជាចំណែកខាងដើម ព្រោះហេតុនោះ ទើបភិក្ខុនោះ ឈ្មោះថា មិនត្រូវអាបត្តិ ( មុសា ) ដោយ ចំណែកមួយ តែចិត្តដែលញ៉ាំងវាចាឲ្យកើតឡើងថា ចិរំ មិនមាន ក៏មិនមែន ព្រោះហេតុនោះ ទើបបរវាទីសំដៅយកសេចក្តីថា វាចានោះ មិនមានចិត្ត ទើបឆ្លើយបដិសេធ ។