អដ្ឋកថាអនន្តរាបយុត្តកថា

ឥឡូវនេះ នឹងពណ៌នាអំពីរឿងបុគ្គលដែលប្រើឲ្យធ្វើអនន្តរិយកម្មដូចតទៅក្នុង ទីនេះ បុគ្គលណា ប្រើឲ្យធ្វើអនន្តរិយកម្ម មានការសម្លាប់មាតា ជាដើមដែលឲ្យផល ដោយមិនមានភពដទៃរារាំងក្នុងរវាងអំពីស្លាប់ទៅ បុគ្គល នោះ ឈ្មោះថា ជាអ្នកប្រើឲ្យធ្វើអនន្តរិយកម្ម ក្នុងរឿងនេះ សកវាទីធ្វើការ សន្និដ្ឋាន គឺដាក់នូវទិដ្ឋិក្នុងលទ្ធិរបស់ខ្លួនថា បុគ្គលណា ជាអ្នកប្រើឲ្យគេធ្វើកម្ម នោះ ដោយពាក្យប្រើដែលទៀងទាត់ បុគ្គលនោះ រមែងជាបុគ្គលទៀង ក្នុងផ្លូវដែលខុស បុគ្គលនោះ រមែងជាបុគ្គលមិនគួរឈានចុះកាន់សម្មត្តនិយាម ព្រោះភាពដែលចេតនាញ៉ាំងនូវបំណងឲ្យសម្រេច កើតឡើងហើយ តែបុគ្គល ណាជាអ្នកប្រើឲ្យគេធ្វើកម្មនោះ ដោយពាក្យប្រើដែលមិនទៀងទាត់ បុគ្គល នោះ មិនឈ្មោះថា ជាអ្នកទៀងក្នុងផ្លូវដែលខុស បុគ្គលនោះ រមែងជាបុគ្គល គួរឈានចុះកាន់សម្មត្តនិយាម ព្រោះភាពដែលចេតនាញ៉ាំងបំណងឲ្យសម្រេច មិនទាន់កើតឡើង ដូច្នេះ ។ ជនទាំងឡាយណា មានលទ្ធិ ដូចលទ្ធិរបស់និកាយឧត្តរាបថកៈទាំងឡាយ ថា បុគ្គលឈ្មោះថា ជាអ្នកមិនគួរឈានចុះកាន់សម្មត្តនិយាមទាំងនោះ សូម្បីដោយពាក្យប្រើដែលមិនទៀងទាត់ ដូច្នេះ ដើម្បីទម្លាយលទ្ធិនៃជនទាំងនោះ ទើបសកវាទីឲ្យបរវាទីសួរខ្លួនមុនថា អនន្តរាបយុត្តោ ជាដើម ។ ដោយ ហេតុនោះ ទើបពាក្យសួរដំបូងក្នុងបញ្ញានេះ ជាពាក្យរបស់បរវាទី ។ ពាក្យ ឆ្លើយទទួល សំដៅយកការមិនមានចេតនា ដែលញ៉ាំងបំណងឲ្យសម្រេច ជា ពាក្យរបស់សកវាទី ។ បន្ទាប់អំពីនោះ បរវាទីសម្គាល់ថា បុគ្គលនោះ ជា បុគ្គលទៀងក្នុងផ្លូវដែលខុស ព្រោះការប្រើឲ្យធ្វើកម្ម មានការសម្លាប់មាតា ជាដើមនោះឯង ព្រោះហេតុនោះ ទើបសួរបញ្ញាថា មិច្ឆត្តនិយាមញ្ច ជាដើម ។