អដ្ឋកថានិយតនិយាមកថា

ឥឡូវនេះ នឹងពណ៌នានិយាមរបស់បុគ្គលដែលទៀងហើយ ដូចតទៅក្នុង រឿងនោះ និយាម មាន ២ យ៉ាង គឺអនន្តរិយកម្ម ឈ្មោះថា មិច្ឆត្តនិយាម ១ អរិយមគ្គ ឈ្មោះថា សម្មត្តនិយាម ១ វៀរនិយាមពីរនេះហើយ ធម៌ដទៃ ឈ្មោះថា និយាម រមែងមិនមាន ។ ពិតហើយ តេភូមិកធម៌ ដ៏សេសទាំងពួង ឈ្មោះថា អនិយតធម៌ សូម្បីតែបុគ្គលដែលប្រកបដោយ តេភូមិកធម៌ទាំងនោះ ក៏ឈ្មោះថា ជាអនិយតទាំងអស់ ។ ព្រះពុទ្ធទាំងឡាយ មិនព្យាករបុគ្គលដែលមិនទៀងថា សត្វនេះ នឹងសម្រេចពោធិញ្ញាណក្នុង អនាគតកាល ដោយកម្លាំងញាណរបស់ព្រះអង្គ តែព្រះពោធិសត្វ លោក ហៅថា បុគ្គលទៀង ព្រោះភាពជាអ្នកមានបុណ្យច្រើន ។ ជនទាំងឡាយណា មានលទ្ធិ ដូចលទ្ធិរបស់និកាយបុព្វសេលិយៈ និងនិកាយអបរសេលិយៈទាំងឡាយ ថា បុគ្គលទៀង រមែងឈានចុះកាន់ផ្លូវទៀង ព្រោះបំណងថា ព្រះ ពោធិសត្វដែលកើតក្នុងភពចុងក្រោយ ជាបុគ្គលគួរត្រាស់ដឹងក្នុងជាតិនោះ ព្រោះកាន់យកត្រឹមតែវោហារនេះ ដោយប្រការដូច្នេះ ពាក្យសួររបស់សកវាទី សំដៅដល់ជនទាំងនោះ ។ ពាក្យឆ្លើយទទួល ជាពាក្យរបស់បរវាទី ។ បទថា មិច្ឆត្តនិយតោ ជាដើម សកវាទីពោលដើម្បីសម្តែងភាពមិន ជានិយាមដទៃរបស់បុគ្គលដែលទៀងហើយ ដោយនិយាមណាមួយ ។ បទ ថា បុព្វេ មគ្គំ ភាវេត្វា ជាដើម សកវាទីពោលដើម្បីសម្តែងប្រភេទនៃនិយាម ។ បទថា សតិប្បដ្ឋានំ ជាដើម សកវាទីពោល ដើម្បីសម្តែងប្រភេទនៃធម៌ក្នុង និយាមណាមួយ ។ បទថា ភព្វោ ពោធិសត្តោ រមែងសម្តែងភាពដែលព្រះ ពោធិសត្វ ជាអ្នកគួរត្រាស់ដឹងតែម្យ៉ាង មិនមែនសម្តែងការឈានចុះកាន់ និយាមរបស់និយតបុគ្គល ព្រោះហេតុនោះ ទើបពាក្យនេះ មិនមែនជាគោល អះអាង ។ ពិតហើយ ព្រះពោធិសត្វនោះ ជាបុគ្គលមិនទៀងទាត់ ដោយ និយតធម៌ណាមួយ ក្នុងកាលមុន ឈានចុះកាន់សម