អដ្ឋកថានីវុតកថា

ឥឡូវនេះ នឹងពណ៌នារឿងរបស់បុគ្គលដែលមានចិត្ត ត្រូវ នីវរណៈគ្របសង្កត់ហើយដូចតទៅក្នុង រឿងនោះ ជនទាំងឡាយណា មានលទ្ធិ ដូចលទ្ធិរបស់និកាយ ឧត្តរាបថកៈទាំងឡាយថា បុគ្គលដែលត្រូវនីវរណៈទាំងឡាយគ្របសង្កត់ហើយ បិទបាំងហើយ រឹតរុំហើយ រមែងលះនីវរណៈ ព្រោះភាពដែលបុគ្គល ដែល បរិសុទ្ធហើយ មិនមានកិច្ចដើម្បីភាពបរិសុទ្ធ ដូច្នេះ ។ ពាក្យសួររបស់ សកវាទីថា និវុតោ ជាដើម សំដៅដល់ជនទាំងនោះ ។ ពាក្យឆ្លើយទទួល ជាពាក្យរបស់បរវាទី ។ បទថា រត្តោ រាគំ ជាដើម សកវាទីពោលដើម្បី សម្តែងកំហុស ក្នុងការលះនីវរណៈរបស់បុគ្គលដែលមានចិត្ត ត្រូវនីវរណៈ គ្របសង្កត់ហើយ ។ បទថា បរិសុទ្ធេ បរិយោទាតេ ជាដើម សកវាទីពោល ដើម្បីសម្តែងសមុច្ឆេទវិសុទ្ធិ នៃបុគ្គលបរិសុទ្ធហើយ ដោយវិក្ខម្ភនវិសុទ្ធិ ។ បទថា តស្ស ឯវំ ជានតោ ជាដើម រមែងសម្តែងការអស់ ទៅនៃអាសវៈរបស់បុគ្គលដែលដឹង ឃើញយ៉ាងនេះ មិនមែនសម្តែងដល់ការលះ នីវរណៈរបស់បុគ្គលដែលមានចិត្ត ត្រូវនីវរណៈកំពុងគ្របសង្កត់ ព្រោះ ហេតុនោះ ទើបសេចក្តីនេះមិនមែនជាគោលអះអាង ដោយប្រការដូច្នេះ ។