អដ្ឋកថាសព្វមិទំ កម្មតោតិកថា

ឥឡូវនេះ នឹងពណ៌នាអំពីធម្មជាតទាំងអស់នេះ មានព្រោះកម្ម ដូចតទៅក្នុង រឿងនោះ ជនទាំងឡាយណា មានលទ្ធិ ដូចលទ្ធិរបស់និកាយ រាជគិរិកៈ និងនិកាយសិទ្ធត្ថិកៈទាំងឡាយថា ធម្មជាតទាំងអស់នេះ ពោល គឺ កម្មវដ្តៈ កិលេសវដ្តៈ និងវិបាកវដ្តៈ កើតព្រោះកម្មនោះឯង ព្រោះអាស្រ័យ ព្រះសូត្រថា លោកប្រព្រឹត្តទៅដោយកម្ម ដូច្នេះ ពាក្យសួររបស់សកវាទីថា សព្វមិទំ ជាដើម សំដៅដល់ជនទាំងនោះ ។ ពាក្យឆ្លើយទទួល ជាពាក្យ របស់បរវាទី ។ លំដាប់នោះ សកវាទីដើម្បីចោទសួរបរវាទីនោះថា កាលបើ យ៉ាងនេះ សូម្បីកម្ម ក៏រមែងកើតអំពីកម្ម ទើបពោលថា កម្មម្បិ កម្មតោ ដូច្នេះ ។ បរវាទីឆ្លើយបដិសេធ ដោយគិតថា បើកម្មឈ្មោះថា កើតអំពីកម្ម ពិតសោត កម្មនោះ ក៏គប្បីក្លាយជាវិបាកទៅហើយ ។ បទថា បុព្វេកតហេតុ សកវាទីសួរដើម្បីចោទថា បើវត្ថុទាំងពួងនេះ កើតអំពីកម្ម វត្ថុនោះ ក៏គប្បី ជាហេតុដែលធ្វើហើយក្នុងកាលមុន ។ បរវាទីឆ្លើយបដិសេធ ព្រោះខ្លាចខុស ថាជាលទ្ធិបុព្វេកតហេតុវាទ ។ បទថា កម្មវិបកតោ សកវាទីសួរដើម្បីចោទថា បើវត្ថុទាំងពួងនេះ កើតព្រោះកម្ម កម្មណាដែលជាហេតុ នៃការប្រព្រឹត្តទៅក្នុងអតីតភព កម្ម នោះ ក៏កើតអំពីកម្មក្នុងភពមុនជាងនោះទៅទៀត ព្រោះហេតុនោះ កម្មវិបាក រមែងសម្រេច ព្រោះហេតុនោះ វត្ថុទាំងពួងនេះ រមែងកើតឡើង ព្រោះកម្មវិបាក តាមលទ្ធិរបស់អ្នកឬ ដូច្នេះ ។ បរវាទីឆ្លើយបដិសេធ សំដៅយកការកើត អំពីកម្មនៃការប្រព្រឹត្តទៅក្នុងបច្ចុប្បន្ន ដូចការកើតអំពីពូជនៃពន្លករបស់ ពូជ ។ បរវាទីត្រូវសួរលើកទី ២ ក៏ឆ្លើយទទួល ព្រោះភាពដែលកម្មនោះ ប្រព្រឹត្តទៅ ព្រោះកម្មក្នុងកាលមុន ដូចពូជរមែងកើតអំពីពូជដើម ( ពូជមុន ដំបូង ) ។