អដ្ឋកថាទក្ខិណាវិសុទ្ធិកថា

ឥឡូវនេះ នឹងពណ៌នាអំពីទានបរិសុទ្ធតែអំពីទាយក មិន បរិសុទ្ធអំពីបដិគ្គាហកដូចតទៅក្នុង រឿងនោះ ជនទាំងឡាយណា មានលទ្ធិ ដូចលទ្ធិរបស់និកាយ ឧត្តរាបថកៈទាំងឡាយថា បើទក្ខិណាគប្បីបរិសុទ្ធ គឺគប្បីមានផលច្រើន ព្រោះ បដិគ្គាហកសោត ទានដែលទាយកឲ្យហើយ វិបាកដែលបដិគ្គាហកឲ្យកើតហើយ ព្រោះហេតុនោះ បុគ្គលដទៃក៏គប្បីធ្វើដល់បុគ្គលដទៃបាន គឺបុគ្គលគប្បីដល់ សុខ និងទុក្ខ ដែលបុគ្គលដទៃធ្វើឲ្យបុគ្គលធ្វើម្នាក់ បុគ្គលទទួលផលម្នាក់ ទៀត ព្រោះហេតុនោះ ទាន រមែងបរិសុទ្ធព្រោះទាយកបុណ្ណោះ រមែងមិន បរិសុទ្ធព្រោះបដិគ្គាហក ចិត្តវិសុទ្ធិរបស់ទាយកទាំងនោះ រមែងជាហេតុឲ្យនូវ វិបាក ដូច្នេះ ពាក្យសួររបស់សកវាទី សំដៅដល់ជនទាំងនោះ ។ ពាក្យឆ្លើយ ទទួល ជាពាក្យរបស់បរវាទី ។ បទថា អាហុនេយ្យា ជាដើម សកវាទី ពោលដើម្បីសម្តែងថា បើទានមិនបរិសុទ្ធ ព្រោះបដិគ្គាហកសោត ភាពដែល ព្រះអរិយបុគ្គលជាអ្នកគួរដល់ការបូជាជាដើម គប្បីធ្វើប្រយោជន៍អ្វីបាន ។ បទថា អញ្ញោ អញ្ញស្ស ការកោ អធិប្បាយថា បើទានចេតនារបស់ទាយកជាវត្ថុដែលបដិគ្គាហកធ្វើសោត ក៏សមគួរហើយយ៉ាងនេះ តែទានចេតនារបស់ទាយកនោះ ជារបស់បរិសុទ្ធបាន ក៏ត្រូវអាស្រ័យវត្ថុ ពោល គឺបដិគ្គាហកហើយ ទើបបរិសុទ្ធ ព្រោះអត្ថថា មានផលច្រើន ព្រោះ ហេតុនោះ ទើបបញ្ញានោះ មិនមានការចោទសួរក្នុងពាក្យថា ទានបរិសុទ្ធតែ អំពីបដិគ្គាហក ដោយប្រការដូច្នេះ ។