អដ្ឋកថាអច្ចន្តនិយាមកថា

ឥឡូវនេះ នឹងពណ៌នាអំពីការទៀងទាត់តែម្យ៉ាងដូចតទៅក្នុង រឿងនោះ ជនទាំងឡាយណា អាស្រ័យព្រះសូត្រថា បុគ្គលនោះ ឈ្មោះថា មុជចុះហើយ ចេះតែមុជចុះទៅតែម្តង ដូច្នេះ ទើបមានលទ្ធិ ដូច លទ្ធិរបស់និកាយឧត្តរាបថកៈពួកខ្លះថា បុថុជ្ជន មានការទៀងទាត់ ដោយ ចំណែកមួយ ពាក្យសួររបស់សកវាទី សំដៅដល់ជនទាំងនោះ ។ ពាក្យឆ្លើយ ទទួល ជាពាក្យរបស់បរវាទី ។ បទថា មាតុឃាតកោ ជាដើម សកវាទី សួរថា កាលមិច្ឆត្តនិយាមនៃនិយតមិច្ឆាទិដ្ឋិបុគ្គលផង នៃបុគ្គលដែលធ្វើកម្ម ទាំងឡាយ មានសម្លាប់មាតាជាដើមផង មានបុគ្គលដែលសម្លាប់មាតាជាដើម នោះ ក៏គប្បីជាបុគ្គលទៀងដោយចំណែកមួយឬ ។ បរវាទីឆ្លើយបដិសេធថា ន ហេវំ ព្រោះលទ្ធិថា បុគ្គលដែលជានិយតមិច្ឆាទិដ្ឋិនេះ ជាអ្នកទៀងទាត់ក្នុង សង្សារវដ្ត ជាអ្នកទៀងពិត ក្នុងភពតទៅ តែបុគ្គលទាំងនេះ ជាអ្នកទៀង ពិត ក្នុងអត្តភាពមួយបុណ្ណោះ ដូច្នេះ ។ បទថា វិចិកិច្ឆា ឧប្បជ្ជេយ្យ សេចក្តីថា សកវាទីពោលថា វិចិកិច្ឆា គប្បីកើតយ៉ាងនេះ គឺបុគ្គលនេះ ជាបុគ្គលទៀងក្តី មិនទៀងក្តីឬ ។ បរវាទី កាលមិនឃើញហេតុដែលធ្វើឲ្យវិចិកិច្ឆាមិនឲ្យកើតឡើង ទើបឆ្លើយទទួល ។ តែបរវាទី ត្រូវសួរថា នុប្បជ្ជេយ្យ ក៏ឆ្លើយទទួល ដោយ សំដៅយកការមិនកើតឡើងរបស់វិចិកិច្ឆា ក្នុងទិដ្ឋិដែលបុគ្គលសេពហើយ នឹងឈានចុះកាន់និយាម ។ បន្ទាប់អំពីនោះ ត្រូវសួរថា បហីនា ក៏ឆ្លើយ បដិសេធ ព្រោះភាពដែលវិចិកិច្ឆានោះ មិនទាន់បានលះដោយមគ្គ តែក៏ឆ្លើយ ទទួលថា លះបាន ព្រោះភាពដែលបុគ្គលប្រារព្ធទិដ្ឋិនោះហើយ វិចិកិច្ឆាក៏មិន ផ្សាយឡើង ។ លំដាប់នោះ សកវាទីពោលពាក្យថា សោតាបត្តិមគ្គេន ជាដើម ដើម្បីសួរបរវាទីនោះដោយអំណាចនៃអរិយមគ្គនោះ ព្រោះឈ្មោះថា ការលះវិចិកិច្ឆាន