អភិធម្មបិដក ញាណកថា

ញាណមានវត្ថុ ១២ ជាលោកុត្តរឬ ។ អើ ។ លោកុត្តរញ្ញាណ មាន ១២ ឬ ។ អ្នកមិនគួរពោលយ៉ាងនេះទេ ។ បេ ។ លោកុត្តរញ្ញាណ មាន ១២ ឬ ។ អើ ។ សោតាបត្តិមគ្គ មាន ១២ ឬ ។ អ្នកមិន គួរពោលយ៉ាងនេះទេ ។ បេ ។ សោតាបត្តិមគ្គ មាន ១២ ឬ ។ អើ ។ សោតាបត្តិផល មាន ១២ ដែរឬ ។ អ្នកមិនគួរពោលយ៉ាងនេះទេ ។ បេ ។ សកទាគាមិមគ្គ ។ បេ ។ អនាគាមិមគ្គ ។ បេ ។ អរហត្តមគ្គ មាន ១២ ដែរឬ ។ អ្នក មិនគួរពោលយ៉ាងនេះទេ ។ បេ ។ អរហត្តមគ្គ មាន ១២ ឬ ។ អើ ។ អរហត្តផល មាន ១២ ដែរឬ ។ អ្នកមិនគួរពោលយ៉ាងនេះទេ ។ បេ ។ បុគ្គលមិនគួរនិយាយថា ញាណមានវត្ថុ ១២ ជាលោកុត្តរ ក្រែងព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ចក្ខុកើតឡើងហើយ ញាណកើតឡើងហើយ បញ្ញាកើតឡើងហើយ វិជ្ជាកើតឡើង ហើយ ពន្លឺកើតឡើងហើយ ដល់តថាគតក្នុងធម៌ទាំងឡាយ ដែល តថាគតមិនដែលបានឮ ក្នុងកាលមុនថា នេះទុក្ខ ឈ្មោះថា អរិយសច្ច ដូច្នេះ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ។ បេ ។ ដល់តថាគតថា ទុក្ខ ឈ្មោះថា អរិយសច្ចនោះ ឯង បុគ្គលគួរកំណត់ដឹង ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ។ បេ ។ ដល់តថាគតថា ទុក្ខ ឈ្មោះថា អរិយសច្ចនោះ តថាគតបានកំណត់ដឹងហើយ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ។ បេ ។ ដល់តថាគតថា តណ្ហានាំឲ្យកើតទុក្ខ នេះ ឈ្មោះថា អរិយសច្ច ម្នាល ភិក្ខុទាំងឡាយ ។ បេ ។ ដល់តថាគតថា តណ្ហានាំឲ្យកើតទុក្ខ ឈ្មោះថា អរិយសច្ចនោះឯង បុគ្គលគួរលះចោល ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ។ បេ ។ ដល់តថាគតថា តណ្ហានាំឲ្យកើតទុក្ខ ឈ្មោះថា អរិយសច្ចនោះ តថាគតបានលះចោលហើយ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ។ បេ ។ ដល់តថាគតថា ទីរលត់ទុក្ខនេះ ឈ្មោះថា អរិយសច្ច ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ។