អដ្ឋកថាអានេញ្ជកថា

ឥឡូវនេះ នឹងពណ៌នាអំពីសេចក្តីមិនញាប់ញ័រដូចតទៅក្នុង រឿងនោះ ជនទាំងឡាយណា មានលទ្ធិ ដូចលទ្ធិរបស់និកាយ ឧត្តរាបថកៈពួកខ្លះថា ព្រះអរហន្ត តាំងនៅក្នុងភាពជាអ្នកមិនញាប់ញ័រហើយ ទើបបរិនិព្វាន ព្រោះកំណត់យកថា ព្រះមានព្រះភាគ តាំងនៅក្នុងចតុត្ថជ្ឈាន ហើយ ទើបបរិនិព្វាន ដូច្នេះ ពាក្យសួររបស់សកវាទី សំដៅដល់ជនទាំងនោះ ។ ពាក្យឆ្លើយទទួល ជាពាក្យរបស់បរវាទី ។ បទថា បកតិចិត្តេ បានដល់ ភវង្គចិត្ត ។ ពិតហើយ សត្វដែលមាន សញ្ញាទាំងពួង តាំងនៅក្នុងភវង្គចិត្តហើយ រមែងធ្វើកាលកិរិយា ដោយចុតិចិត្ត ដែលមានភវង្គជាទីបំផុត ។ ដោយប្រការយ៉ាងនេះ ទើបសកវាទីពោលនឹង បរវាទីនោះយ៉ាងនេះ ដើម្បីចោទសួរដោយអត្ថនេះ ។ ក្នុងបញ្ញានោះ សូម្បី បកតិចិត្តរបស់ព្រះអរហន្ត ក្នុងចតុវោការភព ជាធម្មជាតមិនញាប់ញ័រក៏ពិត តែបញ្ញានេះ លោកក៏លើកឡើងសម្តែងហើយ ដោយបញ្ចវោការភព ព្រោះ ហេតុនោះ ទើបសកវាទីពោលពាក្យថា នោ ច វត រេ វត្តព្វេ ជាដើម ។ ពាក្យដ៏សេសក្នុងទីនេះ មានអត្ថងាយយល់ហើយ ។