អដ្ឋកថារាគប្បដិរូបកាទិកថា

ឥឡូវនេះ នឹងពណ៌នាអំពីធម៌ ដែលមិនមែនរាគៈ ប្រៀប ដោយរាគៈជាដើមដូចតទៅក្នុង រឿងនោះ ជនទាំងឡាយណា មានលទ្ធិ ដូចលទ្ធិរបស់និកាយ អន្ធកៈទាំងឡាយថា ធម៌ដែលមិនមែនរាគៈ ជារាគៈប្រៀបធៀបោ មាន ព្រោះ សំដៅយកមេត្តា ករុណា និងមុទិតាធម៌ជាដើម ថាធម៌ដែលមិនមែនទោសៈ ជាទោសៈ ប្រហែលនឹងទោសៈ មាន ព្រោះសំដៅយកឥស្សា មច្ឆរិយៈ និង កុក្កុច្ចៈ ថាធម៌ដែលមិនមែនមោហៈ ប្រហែលគ្នានឹងមោហៈ មាន ព្រោះសំដៅ យកហសិតុប្បាទ ។ ថាធម៌ដែលមិនមែនកិលេស ប្រហែលគ្នានឹងកិលេសមាន ព្រោះសំដៅយកការតិះដៀល ដែលបុគ្គលប្រដៅក្រទាំងឡាយ ការ អនុគ្រោះភិក្ខុ ដែលមានសីលជាទីស្រឡាញ់ទាំងឡាយ ពាក្យតិះដៀលបាប ការសរសើរសេចក្តីល្អ វាទៈដែលគ្រោតគ្រាតរបស់ព្រះបិលិន្ទវច្ឆៈ និងព្រះ តម្រាស់ថា បុគ្គលបរិភោគទឹកមាត់ មោឃបុរសរបស់ព្រះមានព្រះភាគ ពាក្យ សួររបស់សកវាទី ក្នុងកថាទាំងពួង សំដៅដល់ជនទាំងនោះ ។ ពាក្យឆ្លើយ ទទួល ជាពាក្យរបស់បរវាទី ។ លំដាប់នោះ សកវាទីក៏ពោលពាក្យថា អត្ថិ ន ផស្សោ ជាដើម ដើម្បីចោទសួរបរវាទីនោះថា ព្រោះ ឈ្មោះថា ធម៌ទាំងឡាយ មានផស្សៈជាដើម របស់ធម៌ប្រៀបដោយផស្សៈជាដើម រមែងមិនមាន ព្រោះហេតុនោះ សូម្បីរាគធម៌ជាដើម របស់ធម៌ប្រៀបដោយរាគៈជាដើម ក៏ រមែងមិនមាន ដូច្នេះ បរវាទីឆ្លើយបដិសេធ ព្រោះការមិនមាននៃសភាវធម៌ ទាំងនោះ ។ ពាក្យដ៏សេសក្នុងទីទាំងពួង មានអត្ថងាយយល់ហើយ ។