អភិធម្មបិដក បរិត្តត្តិកកុសលត្តិកៈ

បរិត្តត្តិកកុសលត្តិកៈ បរិត្តធម៌ ( ធម៌មានសភាពតូចឆ្មារ ) ជាកុសល អាស្រ័យ នូវបរិត្តធម៌ ជាកុសល ទើបកើតឡើង ព្រោះហេតុប្បច្ច័យ ។ មហគ្គតធម៌ ( ធម៌ដល់នូវសភាពធំ ) ជាកុសល អាស្រ័យនូវមហគ្គតធម៌ ជាកុសល ទើបកើតឡើង ព្រោះហេតុប្បច្ច័យ ។ អប្បមាណធម៌ ( ធម៌ប្រមាណមិន បាន ) ជាកុសល អាស្រ័យនូវអប្បមាណធម៌ ជាកុសល ទើបកើតឡើង ព្រោះហេតុប្បច្ច័យ មានវារៈ ៣ ។ សេចក្តីពិស្តារ មានគ្រប់បច្ច័យទាំងអស់ ។ បរិត្តធម៌ ជាអកុសល អាស្រ័យនូវបរិត្តធម៌ ជាអកុសល ទើបកើតឡើង ព្រោះហេតុប្បច្ច័យ ។ មានវារៈ ១ គ្រប់បច្ច័យទាំងអស់ ។ បរិត្តធម៌ ជាអព្យាកតៈ អាស្រ័យនូវបរិត្តធម៌ ជាអព្យាកតៈ ទើបកើតឡើង ព្រោះហេតុប្បច្ច័យ មានវារៈ ៣ ។ មហគ្គតធម៌ ជាអព្យាកតៈ អាស្រ័យនូវមហគ្គតធម៌ ជាអព្យាកតៈ ទើបកើតឡើង ព្រោះហេតប្បច្ច័យ មានវារៈ ៣ ។ អប្បមាណធម៌ជាអព្យាកតៈ អាស្រ័យនូវអប្បមាណធម៌ ជាអព្យាកតៈ ទើបកើតឡើង ព្រោះហេតុប្បច្ច័យ ។ មានវារៈ ១៣ ។ សេចក្តីពិស្តារ មានគ្រប់បច្ច័យទាំងអស់ ។ ចប់ បរិត្តត្តិកកុសលត្តិកៈ ។