អត្ថរបស់ វណ្ណសព្ទ

ក្នុងសព្ទទាំងនោះ សព្ទថា វណ្ណ ក្នុងបទថា វណ្ណោ រមែង្រកដក្នុង អត្ថថា សណ្ញាន ជាតិ រូយតន់ ការណ់ បមាណ គុណ និងបសង្សា ។ ក្នុងបណ្តាអត្ថទាំងនោះ សណ្ឋាន ហៅថា វណ្ណ ដូចក្នុងប្រយោគជាដើម ថា មហន្តំ សប្បរាជវណ្ណំ អភិនិម្មិនិត្វា ទើបនិម្មិតសណ្ឋាន ជាស្តេច ពស់ខ្ញុំមួយធំ ។ ជាតិ ហៅថា វណ្ណ ដូចក្នុងប្រយោគជាដើមថា ព្រាហ្មណា វ សេដ្ឋោ វណ្ណោ ហីនោ អញ្ញោ វណ្ណោ មានតែពួកហ្ម្រណ៏ទេ ទើបជាជាតិប្រសើរ ជាតិឯទេឲ្យតជាជាតិថោកទាប ។ រូយតន់ ហៅថា វណ្ណ ដូចក្នុងប្រយោគជាដើមថា បរមាយ វណ្ណបេក្ខរតាយ សមន្នាគតោ ជាស្តេចមានរូបមិនល្អ មិនគួររមិលមើល មិនគួរឲ្យកើតសេចក្តីជ្រះថ្លា មិនប្រកបដោយសម្បុរដ៏ល្អយ៉ាងក្រៃលែង ។ ហេតុ ហៅថា វណ្ណ ដូចក្នុងគាថាជាដើមថា ន ហរាមិ ន ភញ្ជាមិ អារា សិង្ឃាមិ វារិជំ អថ កេន នុ វណ្ណេន គន្ធត្ថេនោតិ វុច្ចតិ ។ អាត្មាមិនបាននាំទៅ មិនបានកាច់ទេ គ្រាន់តែហិតផ្កាដែលកើត ក្នុងទឹក អំពីចម្ងាយទេតើ ចុះហេតុដូចម្តេច បានជាអ្នកនិយាយ ថា អាត្មាលួចក្លិន ។ បមាណ ហៅថា វណ្ណ ដូចក្នុងប្រយោគជាដើមថា តយោ បត្តស្ស វណ្ណា ប្រមាណនៃត្រ មាន ៣ យាង ។ គុណ ហៅថា វណ្ណ ដូចក្នុងប្រយោគជាដើមថា កទា សញ្ញូឡា បន តេ គហបតិ ឥមេ សមណស្ស គោតមស្ស វណ្ណា ម្នាលគហបតី ចុះ គុណរបស់ខ្ញុំសមណគោតមទាំងអម្បាលនេះ អ្នកប្រមូលមកអំពីកាលណា ។ សរសើរ ហៅថា វណ្ណ ដូចក្នុងប្រយោគជាដើមថា វណ្ណារហស្ស វណ្ណំ ភាសតិ លេសរសើរបុគ្គលដែលគួរសរសើរ ។ ក្នុងទីនេះ វណ្ណ សំដៅដល់ខ្ញុំគុណផង សរសើរផង ។ ៉នឱឋា ព្រហ្មទត្តមាណពនេះបានអាងហេតុដែលមានពិតនោះ… លេសរសើរ ប្រកបដោយគុណនៃព្រះរតនត្រ័យ ដោយអនេកបរិយាយ ។