រឿងបុរសម្តាយជេរ

វាចានោះបានចាសខ្ញុំលាសខ្ញុំ គប្បីជ្រាបរេឧងដូចតទៅនេះ ៉នឱឋា ក្មេងម្នាកខ្ញុំមិនអើពើក្យរបស់ខ្ញុំមាតា ហើយកចេញទៅព្រៃ មាតាមិនអាចោក្មេងនោះត្រឡប់ខ្ញុំមកវិញ៉ន ទើបជេរថា ចូរោមេក្របីកាច វ័ឍវាចុះ ។ រំពេចនោះ មេក្របីព្រៃន្រកដដលខ្ញុំក្មេងនោះ ដូចពាក្យមាតា ជេរនោះឯង ក្មេងនោះនឍ្វើសច្ចកិរិយាថា វត្ថុដែលមាតារបស់ខ្ញុំអញនិយាយ ដោយមាតខ្ញុំ ចូរកុំមាន វត្ថុដែលមាតាគិតដោយចិត្ត ចូរមានចុះ មេក្របីន ឈរដូចត្រូវចងទុកក្នុងព្រៃនោះឯង ។ ប្រយោគសូមីកាតខ្ញុំសេចក្តីស្រឡាញ់ខ្ញុំយាងនេះ កមិនជាផរុសវាចា ព្រោះមានចិត្តទោរទនខ្ញុំ ពិតហើយ ពេលខ្លះមាតាបិតា រមែងលេនឹងកូនតូច… យាងនេះថា ពួកចោរចូរច្រេកពួកអាជាចម្រេក… ដូច្នេះ តែកមិន្រឋ្នាោ ត្របកឈូកឍ្លាកខ្ញុំលើខ្លួនរបស់ខ្ញុំកូនតូច… ទាំងនោះ ម្យ៉ាងទេឲ្យត អាចារ្យ និង ៀបជ្ឈាយ៏ ជួនកាលកលេនឹងពួកសិស្សយាងនេះថា ពួកនេះមិនមានអេឲ្យន ខ្មាស មិនខ្លាចក្រែង ចាំអីទេឲ្យត ចូរដេញវាចេញទៅ តែរមែង្រថ្នាសោស្ស ទាំងនោះសម្រេចការសិក្សា និងសម្រេចមគ្គផល ។ ពាក្យផ្គែមល្ញែមមិនមែន សុទ្ធតែមិនមែនជាផរុសវាចានោះឡើយ ព្រោះថា បុគ្គលត្រូវការនឹងសម្លាប់ខ្ញុំ ពោលថា ចូរអ្នោកនេះដេកសោបាយ ដូច្នេះ មិនជាផរុសវាចាមិនមែន ។ វាចានេះ ជាផរុសវាចានោះឯង ព្រោះមានចិត្តគ្រោតគ្រាត ។ ផរុសវាចានោះ មានទោសតិច ព្រោះអ្នកដែលខ្លួននិយាយសំដៅដល់ខ្ញុំនោះ មានគុណតិច មាន ទោសច្រើន ព្រោះអ្នកនោះមានគុណច្រើន ។