អធិប្បាយ បុព្វន្តកប្បិកវាទ

សស្សតទិដ្ឋិ ៤ ព្រះមានព្រះភាគ កាលទ្រងខ្ញុំពណនាសីល ៣ ប្រការដោយ ពិស្តារ ដោយអនុសន្ធិនៃក្យសរសើរ ដែលព្រហ្មទត្តមាណពលេដោយ ប្រការដូច្នេះហើយ ឥឡូវនេះ ទ្រងខ្ញុំផ្តើមប្រកាសសេចក្តីសូន្យទទេ ដោយន័យ មានជាដើមថា ម្នាលភិកុទាំងឡាយ ធម៌ទាំងឡាយនោះ ជាធម៌ជ្រាលជ្រៅ ដទៃអំពីសីលទាំង ៣ នោះ បុគ្គលឃើញបានដោយលំបាក ត្រាស់ដឹងបាន ដោយកម្រ ដូច្នេះ ដោយអនុសន្ធិនៃពាក្យសរសើរ ដែលភិកុសងលេ ។ បទថា ធម្មា ក្នុងព្រះលីនោះ ពាក្យថា ធម្ម សព្ទ ប្រព្រឹត្តទៅក្នុង អត្ថទាំងឡាយ គឺគុណធម ទេសនាធម បរិយត្តិឍម និស្សត្តធមជាដើម ។ ពិតហើយ ធម្ម សព្ទ ប្រព្រឹត្តទៅក្នុងគុណធម ដូចក្នុងប្រយោគជាដើម ថា នហិ ធម្មោ អធម្មោ ច ឧភោ សមវិបកនោ អធម្មោ និរយំ នេតិ ធម្មោ បបេតិ សុគតឹ ។ សភាវៈទាំងពីរ គឺកុសលធម៌ ១ អកុសលធម៌ ១ មិនមែនមានផល ស្មើគ្នាទេ អកុសលធម៌ នាំសត្វទៅកាន់នរក កុសលធម៌ ញ៉ាំងសត្វឲ្យដល់ នូវសុគតិ ។ ប្រព្រឹត្តទៅក្នុងធម្មទេសនា ដូចក្នុងប្រយោគជាដើមថា ធម្មំ វោ ភិក្ខវេ តេសិស្សាមិ អាទិកល្យាណំ ម្នាលភិកុទាំងឡាយ តថាគតនឹងសម្តែងធម ដែលមានលម្គបទដើម ្ឃ្ឃ្ឃ្ឃ ដល់ខ្ញុំអ្នកទាំងឡាយ ។ ប្រព្រឹត្តទៅក្នុងបរិយត្តិធម ដូចប្រយោគជាដើមថា ឥធ ភិក្ខុ ធម្មំ បរិយាបុណាតិ សុត្តំ គេយ្យំ ព្រះមានព្រះភាគត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ ភិក្ខុក្នុង