អជាតសត្តុកថា

ព្រះលីក្នុងសាម្ទផលសូត្រថា ឯវម្មេ សុតំ ឯកំ សមយំ ភគវា រាជគហេ ដូច្នេះជាដើម ។ ក្នុងព្រះលីនោះ មានការពណនាតាមលំដាប់ខ្ញុំដូច្នេះ បទថា រាជគហេ សេចក្តីឋា ក្នុងព្រះនគរដែលមានឈ្មោះយាងនោះ ពិតហើយ ព្រះនគរនោះ ហៅថា រាជគ្រឹះ ព្រោះព្រះទមន្ឍាតុរាជ និងមហាគោវិន្ទព្រាហ្មណ៏ជាដើម គ្របខ្ញុំគ្រង ។ ក្នុងក្យឋា រាជគ្រឹះនេះ មានអ្នក្រជឥដទៃ… ពណនាច្រើន តើមានប្រយោជន៍អ្វីដោយក្យទាំងនោះ ព្រោះក្យនោះ ត្រឹមតែជាឈ្មោះ របស់ខ្ញុំនគរបុណ្ណោះ ។ នគររាជគ្រឹះនេះ ជានគរទាំងក្នុងពុទ្ធកាល ទាំងក្នុងចក្រពត្តិកាល ឯ ក្នុងកាលដសេស ជានគរដែលគេេះបងខ្ញុំ គ្របខ្ញុំគ្រងដោយពួកយក្ស ជាព្រៃ ទីនៅអាស្រ័យរបស់ខ្ញុំយកទាំងនោះ ។ បទថា វិហរតិ នេះ តាមធម្មតា ជា ក្យសម្តែងដល់ខ្ញុំសេចក្តីព្រមព្រេងដោយវិហារធមឯណានីមួយ ក្នុងបណ្តា រិយាបឋវិហារ ទិព្វវិហារ ព្រហ្មវិហារ និងអរិយវិហារ ។ តែក្នុងទីនេះ សម្តែងដល់ខ្ញុំការឈរ ដើរ អង្គុយ ដេក ដែលជារិយាបឋ ដែលផ្លាស់ខ្ញុំប្តូរ គ្នាបុណ្ណោះ ដូច្នោះ ព្រះមានព្រះភាគ ទោះទ្រងខ្ញុំឈរក្តី ទ្រងខ្ញុំយាងទៅក្តី ទ្រងខ្ញុំ គងខ្ញុំក្តី ទ្រងខ្ញុំផ្ទំក្តី គប្បីជ្រាបឋាជា វិហរតិ គឺទ្រងខ្ញុំគងខ្ញុំនៅទាំងអស់ខ្ញុំនោះឯង ។ ព្រោះថា ព្រះអង្គទ្រងខ្ញុំបំតខ្ញុំសេចក្តីលំកនៃរិយាបឋមួយ ដោយរិយាបឋមួយ ទ្រងខ្ញុំរក្សាអត្តភាពមិនលោំកព្រះវរកាយ ដូច្នោះ ទើបហៅថា វិហរតិ ប្រែថា ទ្រងខ្ញុំគងខ្ញុំតាមសបាយ ។ បទថា ជីវកស្ស កោមារភច្ចស្ស អម្ពវនេ នេះជាក្យសម្តែងកន្លែងស្នាក់ខ្ញុំនៅជិតក្រុងរាជគ្រឹះនោះ ល្មមដែល នឹងចូលទៅអាស្រ័យបិណ្ឌត៉ន ព្រោះដូច្នោះ ក្នុងសេចក្តីនេះគប្បីជ្រាប អត្ថយាងនេះថា ក្យឋា រាជគហេ