អត្ថរបស់ ព្រហ្មចរិយសព្ទ

លហុ គរុ និគ្គហិត សម្បន្ឍ វិមុត្ត និងប្រភេទនៃការអឍិបាយរបស់ខ្ញុំព្យ្ជន់ ដូច្នេះមិនលោយគ្នា ទ្រងខ្ញុំសម្តែងធម ធ្វើព្យ្ជន់នុះឯងបោរិបូណ ដូច្នោះ ទើបលោកលេឋា ទ្រងខ្ញុំសម្តែងធម ព្រមទាំងព្យ្ជន់ ដូច្នេះ ។ បទថា កេវលំ ក្នុងបទថា កេវលបរិបុណ្ណំ នេះ ជាក្យហៅអត្ថ ដោយឥតសេសសល់ ។ បទថា បរិបុណ្ណំ ជាក្យហៅការមិនខ្វះមិនលើស ។ អធិបាយថា ទ្រងខ្ញុំសម្តែងបរិបូណទាំងអស់ខ្ញុំនោះឯង មិនមានទេសនាណាមួយ ដែលមិន បរិបូណ ។ បណ្ឌិតគប្បីជ្រាបថា បរិបូណឥតសេសសល់ ព្រោះមិនមាន ក្យដែលគប្បីបន្ឋែមចូល និងកាតខ្ញុំចេញ ។ បទថា បរិសុទ្ធំបានដល់ខ្ញុំ មិន មានសេចក្តីសៅហ្មង ។ បុគ្គលណាសម្តែងធមដោយគិតថា អញនឹង៉ន លាភ ្ថសក្បារ់ ព្រោះអាស្រ័យធមទេសនានេះ ទេសនារបស់ខ្ញុំបុគ្គលនោះ រមែងមិនបរិសុទ្ធ ។ តែព្រះមានព្រះភាគ ទ្រងខ្ញុំមិន៉នសម្លឹងលោកាមិស់ មានព្រះហទ័យ ទោរទនខ្ញុំដោយមេត្តាភាវនា ដែលផ្សាយប្រយោជន៍ ទ្រងខ្ញុំ សម្តែងដោយចិត្ត ដែលតាំងនៅដោយសភាព គឺការលើកលំដាប់ខ្ញុំខ្បោសខ្ញុំឡើង ដូច្នោះ ទើបលោកលេឋា ទ្រងខ្ញុំសម្តែងធមបរិសុទ្ធ ។ ក្នុងក្យឋា ព្រហ្មចរិយំ បកាសេតិ នេះ សព្ទថា ព្រហ្មចរិយ ន្រេះកដ ក្នុងអត្ថទាំងនេះ គឺទាន វេយ្យាវច្ច់ សីលសិកាបទ ៥ អបម្ទា មេថុនវីរតិ សទារសន្តោស វីរិយ់ អង្ពៀេសថ អរិយមគ្គ សាសនា ។ ពិតហើយ ទាន លោកហៅថា ព្រហ្មចរិយ់ ដូចក្នុងបុណ្ណកជាតក វិធុរជាតក ៌ ថា អ្វីជាវត្តរបស់ព្រះអង្គ អ្វីជាព្រហ្មចរិយៈរបស់ព្រះអង្គ បពិត្រនាគ ឫទ្ធិ សេចក្តីរុងរឿង កម្លាំងកាយ សេចក្តីព្យាយាម និងការកើត ( ក្នុងភពនាគ )