ចូឡសីល មជ្ឈិមសីល មហាសីលកថា

[ ១០៣-១២១ ] ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រងខ្ញុំដាកខ្ញុំបទមាតិកាយាងនេះហើយ កាលទ្រងខ្ញុំចែកតាមលំដាប់ខ្ញុំ ទើបត្រាសខ្ញុំក្យថា បពិត្រមហារាជ ភិក្ខុជាអ្នក បរិបូណ៌ដោយសីលដូចម្តេចខ្លះជាដើម ។ ក្នុងព្រះលីនោះ បទថា ឥទំបិស្ស ហោតិ សីលស្មឹ សេចក្តីឋា សីល គឺចេតនាវេឲ្យរចាក៉ណាតិតរបស់ខ្ញុំភិក្ខុ នោះ នេះជាសីល ១ ប្រការ ក្នុងសីល ។ ម្យ៉ាងវិញទេឲ្យត បទថា សីលស្មឹ ជាសត្តមីវិភត្តិចុះក្នុងអត្ថនៃបថមាវិភត្តិ ។ ក្នុងមហាអដ្ឋកថា លោកលេអត្ឋ នេះថា សីល គឺចេតនាវេឲ្យរចាក៉ណាតិតនេះ កជាសីលរបស់ខ្ញុំសមណ់ នោះដូចគ្នា ។ ក្យដសេស គប្បីជ្រាបតាមន័យដែលលេហើយក្នុងព្រហ្មជាលសូត្រនុះឯង ។ បទថា ឥទមស្ស ហោតិ សីលស្មឹ សេចក្តីឋា នេះជា សីលរបស់ខ្ញុំភិកុនោះ ។ បទថា ន កុតោចិ ភយំ សមនុបស្សតិ យទិទំ សីលសំវរតោ សេចក្តីឋា ភ័យទាំងឡាយណាដែលមានការមិនសង្រួមជាមូល រមែងកើតឡើង បណ្តាភ័យទាំងនោះ ភ័យដែលគប្បីមាន្រេះសីលសំវរ់នោះ ភិក្ខុ ដែលដល់ខ្ញុំព្រមដោយសីល នឹងមិនជួបក្នុងទីណាមួយ ព្រោះសង្រួមនោះឯង ព្រោះហេតុអ្វី ព្រោះមិនមានភ័យ ដែលមានការមិនសង្រួមជាមូល ព្រោះការសង្រួម ។ បទថា មុទ្ធាវសិត្តោ សេចក្តីឋា ស្រោចទឹកលើព្រះសិរសា ដោយ ខត្តិយាភិសេករេឲ្យបចំតាមពិឍី ។ បទថា យទិទំ បច្ចត្ថិកតោ សេចក្តីឋា រមែងមិនជួបភ័យ ដែលគប្បីមានអំពីសត្រូវណាមួយអំពីទីណាមួយឡើយ ព្រោះហេតុអ្វី ព្រោះកម្ចាតខ្ញុំបច្ចាមិត្តនហើយ ។ បទថា អជ្ឈត្តំបានដល់ខ្ញុំ ខាងក្នុងខ្លួន អធិបាយថា ក្នុងសន្តានរបស់ខ្ញុំខ្លួន ។ បទថា អនវជ្ជសុខំ សេចក្តី ថា មិនមានទោស គឺមិនមានអ្នកណាតិះដេឲ្យល៉ន ជាកុសល ។ ភិក្ខុដែល មានសីលបរិបូណ រមែងសោយសុខ ទាំងផ្លូវកាយផ្លូវចិត្ត ដែលធម