សតិសម្បជញ្ជកថា

ធម្មចក្ខុំ ឧទបទិ ធម្មចកុដែល្រសចាកធូលី គឺរាគ់ ្រសចាកមន្ទិល គឺអកុសលកកើតឡើង ដូច្នេះ ។ ក្នុងព្រះលីនេះ សំដៅយកប្ទា គឺ អរិយមគ្គ ៣ ។ ក្នុងទីខ្លះប្រព្រឹត្តទៅក្នុង ញាណ មានបុព្វេនិវាសានុស្សតិញ្ទាណជាដើម ដូចក្នុងប្រយោគជាដើមថា ចក្ខុំ ឧទបទិ ចកុកើតឡើងហើយដូច្នេះ ទ្រងខ្ញុំហៅ ថា ប្ទាចកុ ដូច្នេះ ។ ក្នុងទីខ្លះប្រព្រឹត្តទៅក្នុងទិព្វចកុ ដូចក្នុងប្រយោគជាដើមថា ទិព្វេន ចក្ខុនា ដោយចកុដូចជាទិព្វ ដូច្នេះ ។ ក្នុងទីខ្លះប្រព្រឹត្តទៅក្នុងបសាទចកុ ដូចក្នុងប្រយោគជាដើមថា ចក្ខុញ្ច បដិច្ច រូបេ ច រូបអាស្រ័យចកុផង … ដូច្នេះ ។ តែក្នុងទីនេះ ចក្ខុ សព្ទនេះ ប្រព្រឹត្តទៅក្នុងចកុវ្ទិាណដោយវោហារថា បសាទចកុ ព្រោះដូច្នោះ ទើបក្នុងព្រះលីនេះ មានអត្ថថា ឃើញរូបដោយ ចកុវ្ទិាណ ។ ក្យណាដែលគប្បីលេក្នុងបទដសេស ក្យទាំងអស់ខ្ញុំ នោះ ខឥុំនលេហើយក្នុងវិសុទ្ឍិមគ្គ ។ បទថា អព្យាសេកសុខំ សេចក្តីឋា សោយសុខដែលមិនលាយដោយ កិលេស គឺមិនរួមជាមួយកិលេស ព្រោះវេឲ្យរចាកកិលេសជាគ្រឿងសៅហ្មង ជាសុខបរិសុទ្ធ ជាអធិចិត្តសុខ ដូច្នេះឯង ។ ក្នុងការចែកសតិសមជ្ទ់ មានវិនិច្ឆ័យដូចតទៅនេះថា នឹងវិនិច្ឆ័យក្នុងព្រះលីនេះថា អភិក្កន្តេ បដិក្កន្តេ មុន ។ ការទៅ ហៅថា អភិក្កន្តេ ឈានទៅមុខ ។ ការត្រឡប់ខ្ញុំ ហៅថា បដិកន្តេ ឈានថយ ក្រោយ ។ ទាំង ២ បទនោះ រមែង៉នក្នុងរិយាបឋ ៤ ។ ក្នុងការដើរ កាលនាំកាយទៅខាងមុខ ឈ្មោះថា អភិកន្តេ កាលថយត្រឡប់ខ្ញុំ ឈ្មោះថា បដិក្កន្តេ ។