អដ្ឋកថា អម្ពដ្ឋសូត្រ

អម្បដ្ញសូត្រមានពាក្យផ្តើមថា ឯវម្មេ សុតំ ។ បេ ។ កោសលេសុ អម្ពដ្ឋសុតំ ដូច្នេះ ។ ក្នុងអម្បដ្ញសូត្រនោះ មានពណនាតាមលំដាប់ខ្ញុំបទដូច្នេះ បទថា កោសលេសុ គឺជនបទដែលជានិវាស្ថានរបស់ខ្ញុំព្រះរាជកុមារ អ្នកជនបទទាំងឡាយ ដែលមាននាមថា កោសល សូមីជាជនបទតែមួយ លោកកហៅថា កោសលា ជាពហុវចន់ ៌ ព្រោះបន្ឋែមសព្ទ ចូលមកក្នុងជនបទឈ្មោះ កោសល នោះ ។ បុរាណាចារ្យលេទុកថា ក្នុងកាលមុនព្រះរាជាទ្រងខ្ញុំឮថា ព្រះរាជកុមារនាមថា មហាបនាទៈ ដែល៉នមើលការលេង មានលោន ផ្សេង… ជាដើម កមិនធ្វើអាការសូមីត្រឹមតែញញឹម ទើបទ្រងខ្ញុំមានបន្ទូលថា បុគ្គលណាធ្វើបោត្ររបសខ្ញុំយើងសើច៉ន យើងនឹងប្រដាប់ខ្ញុំតាកខ្ញុំតែងអ្នកនោះ ដោយគ្រឿងអលង្បារទាំងពួង ។ តាំងពីនោះមក កាលពួកមហាជនម្នាកខ្ញុំ… ចោល សូមីដងនង្គ័លមករួមប្រជុំគ្នា ពួកមនុស្សទាំងឡាយ ទោះបីសម្តែងការលេង ផ្សេង… អសខ្ញុំវេលាយូរជាង ៧ ឆ្នាំ កមិនអាចនឹងព្រោះរាជកុមារនោះ ទ្រងខ្ញុំញញឹម៉ន ។ ពេលនោះ ទើបសក្បទេវរាជទ្រងខ្ញុំបញ្ជូនអ្នកលោនមក សម្តែង ។ ព្រះអង្គទ្រងខ្ញុំសម្តែងលោនដែលជាទិព្វ ទើបទ្រងខ្ញុំធ្វើព្រោះរាជកុមារ ទ្រងខ្ញុំសើច៉ន ។ តមកពួកមនុស្សទាំងនោះកបែកគ្នា ត្រឡប់ខ្ញុំទៅកាន់ខ្ញុំស្រុក ដែលជាទីអាស្រ័យរេឲ្យង… ខ្លួន ។ ពួកគេជួបប្រទះមិត្ត និងសម្លាញ់ខ្ញុំជាដើម តាមផ្លូវមក កាលនឹងឍ្វើបដិសណ្ញារ់ គឺសំណេះសំណាល ម្នាកខ្ញុំ… កនិយាយ គ្នាថា កិញ្ចិ ភោ កុសលំ កិញ្ចិ ភោ កុសលំ លោកដចម្រើន មានអ្វីល្អខ្លះ ទេ លោកដចម្រើន មានអ្វីល្អខ្លះទេ ៌ ព្រោះដូច្នោះ ទើបដែននោះ លោកហៅ ឈ្មោះថា កោសល ព្រោះកាន់ខ្ញុំយកក្យថា កុសលំ កុសលំ នោះ ។