បោក្ខរសាតិកថា

បទថា តេន ខោ បន សមយេន គឺព្រះមានព្រះភាគ ទ្រងខ្ញុំប្រឋាបខ្ញុំនៅក្នុងទីនោះដោយសម័យណា ដោយសម័យនោះ អធិបាយថា ក្នុងសម័យនោះ ។ បុគ្គលរមែងរេឲ្យនមន្ត ព្រោះដូច្នោះ ទើបឈ្មោះថា ព្រាហ្មណ អធិបាយថា រមែងស្វាធ្យាយមន្ត ។ ក្យនេះឯង ជាក្យហៅហ្ម្រណ៏ ដោយកំណើត ក្នុងផ្លូវភាសា ។ តែព្រះអរិយ់ទាំងឡាយ លោកហៅថា ព្រាហ្មណ ព្រោះមាន៉បបន្សាត់ខ្ញុំហើយ ។ បទថា បេក្ខរសាតិ នេះ ជា ឈ្មោះរបស់ខ្ញុំហ្ម្រណ៏នោះ ។ សួរថា លោកហៅឈ្មោះថា បេក្ខរសាតិ ព្រោះហេតុដូចម្តេច ឆ្លើយឋា ៉នឱឋា កាយរបស់ខ្ញុំហ្ម្រណ៏នោះ ល្អដូចគ្នា នឹងផ្បាឈូកស ប្រដូចសសរខេឧន្រកខ្ញុំ ដែលគេេះទុកក្នុងទេវនគរ ។ ចំណែកសីស់របស់ខ្ញុំព្រាហ្មណ៏នោះ មានពណខ្មៅដូចកែវមក៌ត ។ សូមីពុក មាតខ្ញុំ ក្រកដដូចជាដុំពពកពណខ្មៅក្នុងព្រះចន្ទ ។ គ្រាប់ខ្ញុំភ្នែកទាំង ២ ខាង ដូចជាផ្បាឈូកខេឲ្យវ ។ ច្រមុះមូលរលោង ដូចទ្រកខ្ញុំ ។ ៉តដៃ និង៉តជើង រួមទាំងបបូរមាត់ខ្ញុំ ស្រស់ខ្ញុំល្អប្រដូចលាបដោយទឹកល័ក្ត ។ អត្តភាពរបស់ខ្ញុំ ហ្ម្រណ៏ចាតខ្ញុំថា ល្អប្រសើរក្រៃលែងណាសខ្ញុំ ។ ក្នុងទីដែលមិនមានព្រះរាជា សមគួរនឹងតាំងហ្ម្រណ៏នេះជាព្រះរាជាន ។ ហ្ម្រណ៏នេះ ជាអ្នកប្រកបដោយ សិរីដូច្នេះ ព្រោះហេតុនេះ ទើបជនទាំងឡាយហៅគាត់ខ្ញុំថា េករសាតិ ព្រោះដូចគ្នានឹងផ្បាឈូក ។ ហ្ម្រណ៏នេះ ក្នុងកាលនៃព្រះសម្មាសម្បុទ្ឍ ទ្រងខ្ញុំព្រះនាមថា កស្សប រេឲ្យនចបខ្ញុំវេទទាំង ៣ ថ្វាយទានចំេះព្រះទសពល ហើយស្តាប់ខ្ញុំធមទេសនា ទៅកើតក្នុងទេវលោក ។