ពទ្ធគុណកថា

បទថា ឯវំ វុត្តេ សេចក្តីឋា កាលពួកហ្ម្រណ៏ទាំងនោះ លេយាងនេះហើយ សោណទណ្ឌហ្ម្រណ៏គិតថា ពួកហ្ម្រណ៏ទាំងនេះ លេសរសើរគុណរបស់ខ្ញុំអញដោយជាតិជាដើម តែការដែលអញត្រេកអរ ក្នុងការលេសរសើរគុណរបស់ខ្ញុំខ្លួន មិនសមគួរដល់ខ្ញុំអញឡើយ ណ្ហើយចុះ អញនឹងទម្លាយវាទ់របសខ្ញុំពួកគេចេញ ហើយពោួកគេដឹងថា ព្រះសមណ- គោតមជាអ្នកឍំ និងធ្វើពោួកគេចូលទៅក្នុងទីនោះ ដូច្នេះ ហើយទើបពោល ក្យជាដើមថា នែអ្នកទាំងឡាយដ៏ចម្រើន បើដូច្នោះ ចូរអ្នកទាំងឡាយស្តាប់ ខ្ញុំសិន ។ សោណទណ្ឌហ្ម្រណ៏ សម្ពាលខ្ញុំឃើញគុណទាំងឡាយដែល ក្រៃលែងជាងគុណរបស់ខ្ញុំខ្លួនថា ក្នុងគុណទាំងនោះ គុណពួកណាដូចគ្នានឹង គុណរបស់ខ្ញុំខ្លួនមានថា ៀភតោសុជាតជាដើម គុណទាំងនោះ កជាគុណ មានជាតិសមត្តិជាដើម របស់ខ្ញុំព្រះសមណគោតម ដូច្នេះ ទើបប្រកាសគុណ ទាំងនេះ ដើមីសម្តែងដល់ខ្ញុំព្រះមានព្រះភាគ មានព្រះគុណធំក្រៃលែងដោយ ចំណែកមួយដោយពិត ។ សោណទណ្ឌហ្ម្រណ៏ កាលនឹងកំណត់ខ្ញុំយាងនេះ ថា មយមេវ អរហាម ទើបសម្តែងក្យនេះ ក្នុងទីនេះថា បើមានបុគ្គលដែល គួរចូលទៅរក ព្រោះជាអ្នកមានគុណធំ ព្រោះដូច្នោះ ពួកយើងនុះឯង គួរនឹង ចូលទៅគាល់ខ្ញុំ ដើមីទស្សនាព្រះគោតមដចម្រើននោះ ប្រៀបដូចគ្រាប់ខ្ញុំស្បៃ កាលនាំទៅប្រៀបឍេឲ្យបនឹងភ្នំសិនេរុ ស្នាមជើងគោ កាលនាំទៅប្រៀបឍេឲ្យបនឹង មហាសមុទ្រ តំណក់ខ្ញុំទឹកសន្សើម កាលនាំទៅប្រៀបឍេឲ្យបនឹងទឹកក្នុងស្រះធំទាំង ៧ កជារបស់ខ្ញុំតូច គឺបន្តិចបន្តួច យាងណា គុណរបស់ខ្ញុំពួកយើង កាលនាំទៅ ប្រៀបឍេឲ្យបនឹងព្រះគុណ មានព្រះជាតិសមត្តិជាដើម របស់ខ្ញុំព្រះសមណគោតម ជារបស់ខ្ញុំតូច គឺតិចតួច ដូច្នោះ ព្រោះហេតុនោះ ពួកយើងនោះឯង គួរទៅគាល់ខ្ញុំព្រះគោតមដចម្រើន ។