អដ្ឋកថា ជាលិយសូត្រ

អដ្ឋកថ ា ជាលិយសូត្រមានពាក្យផ្តើមថា ឯវម្មេ សុតំ ។ បេ ។ កោសម្ពិយន្តិ ជាលិយសុត្តំ ជាដើម ។ ក្នុងជាលិយសូត្រនោះ មានពណនាតាមលំដាប់ខ្ញុំបទដូច្នេះ បទថា ឃោសិតារាមេ សេចក្តីឋា ក្នុងអារាមដែលឃោសិតសេដ្ឋីសាងថ្វាយ ។បាន ឱឋា ក្នុងកាលមុន មាននគរមួយកន្លែងឈ្មោះទមិឡរដ្ញ ។ ចេញពីនគរនោះ បុរសក្រខ្សតខ្ញុំឈ្មោះកោតូហលិក មួយអន្លើដោយបុត្រ និងភរិយា គេចចេញ ទៅកាន់ខ្ញុំអវន្តីរដ្ញ ព្រោះឆាតកភ័យ កាលមិនអាចនាំបុត្រទៅន ទើបចោល បុត្រនោះ ហើយធ្វើដំណើរតទៅ ។ មាតាត្រឡប់ខ្ញុំទៅទទួលយកបុត្រនោះ ។ ទើបគេនាំគ្នាទៅកាន់ខ្ញុំស្រុកនាយគោលមួយកន្លែង ។ ក្នុងកាលនោះ នាយ គោល៉នត្រេម៉យាសទុកច្រើន ។ បុរសនោះបានបរិភោគ៉យាស នោះ ។ លំដាប់ខ្ញុំនោះឯង បុរសនោះបរិភោគ៉យាសច្រើន មិនអាចោ រលួយ៉ន ដល់ខ្ញុំពាកខ្ញុំកណ្តាលយបខ្ញុំ ក៉នស្លាបខ្ញុំទៅ បដិសន្ធិក្នុងពោះមេឆ្បែ កើតជាកូនឆ្បែតូចក្នុងផ្ទះនាយគោលនោះ ។ កូនឆ្បែតូចនោះ ជាទីស្រឡាញ់ខ្ញុំ របស់ខ្ញុំនាយគោល ហើយនាយគោលជាអ្នកទំនុកបម្រុងៀបដ្ញាកព្រះបច្ចេកពុទ្ធ ។ ចំណែកព្រះបច្ចេកពុទ្ធ កដោំយមួយដុំ… ដល់ខ្ញុំកូនឆ្បែតូច ក្នុងកាលសម្រេចភត្តកិច្ច ។ កូនឆ្បែតូចនោះ កើតមានសេចក្តីស្រឡាញ់ខ្ញុំក្នុង ព្រះបច្ចេកពុទ្ធ ទើបទៅកាន់ខ្ញុំបណ្ណសាលាជាមួយនឹងនាយគោល ។ កាល នាយគោលមិនប្រើទៅ កទៅដោយខ្លួនឯង ក្នុងវេលាភត្ត យាមនៅត្រងខ្ញុំទ្វារ បណ្ណសាលា ដើមីរងខ្ញុំចាំវេលា និងសម្ពាលខ្ញុំមើល សត្វសាហាវក្នុងចន្លោះផ្លូវ ធ្វើសោត្វសាហាវគេចចេញទៅ ។ ឆ្បែតូចនោះស្លាបខ្ញុំទៅកើតក្នុងទេវលោក ដោយចិត្តបង្គោនក្នុងព្រះបច្ចេកពុទ្ធ ។ ក្នុងទេវលោកនោះ ទើបឆ្បែនោះមាន ឈ្មោះថា ឃោសកទេវបុត្រ ។ ឃោសកទេវបុត្